موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٤ - مراد از وطن، احكام و اقسام آن

[سؤال ٢٧٠٩] ١٣٢٩١٣١٨

بسمه تعالى ١٠/ ٢/ ١٣٦٢

محضر مبارك رهبر كبير انقلاب اسلامى، منجى مستضعفين جهان، حضرت امام خمينى، مدّ ظله العالى‌

محترماً معروض مى‌دارد: اين‌جانب دانشجوى مركز آموزش افسرى ژاندارمرى جمهورى اسلامى ايران هستم و جهت طىّ دوره آموزشى از روستاى جاسب قم به پادگان ٢٢ بهمن (ونك سابق) عزيمت كرده‌ام، اشكالى در مورد شكسته بودن نماز دانشجويان شهرستانى در پادگان وجود دارد؛ با توجه به اين‌كه مدت يك‌سال را بايد به طور شبانه‌روزى در اين پادگان به سر بريم وليكن پنج‌شنبه و جمعه‌ها را به داخل شهر مى‌رويم و با در نظر گرفتن حكم بلاد كبيره، اين مسأله را چندگونه بيان مى‌فرماييد، حدود پانصد نفر از دانشجويان كه از شهرهاى مختلف به اين محل عزيمت كرده‌اند با اين اشكال روبه‌رو هستند؛ آيا ما مى‌توانيم پادگان را وطن دوم خود حساب كنيم يا خير؟ مستدعى است در مورد نماز و روزه‌مان ما را راهنمايى فرماييد.

بسمه تعالى، هر محلى كه قصد سكونت دائم در آن‌جا ندارد، وطن نمى‌شود و در فرض مسأله، نماز شكسته و روزه صحيح نيست؛ مگر تصميم بگيريد كه ده روز در مركز آموزش بمانيد كه نماز تمام و روزه صحيح است و بعد از ده روز، رفت و آمد تا فاصله كمتر از ٥/ ٢٢ كيلومتر مانع ندارد.

[سؤال ٢٧١٠] ٥٠٩- ٨٩

٢. مسأله ديگر در خصوص افرادى است كه بدون قصد توطّن، ساليان متمادى در يك شهر سكنا دارند. آيا اگر ٨ يا ١٠ سال مانده باشند، صدق توطّن مى‌كند يا بايد بيشتر بمانند؟ و در هر صورت، ميزان چه مقدار است؟

بسمه تعالى، مقدار ذكر شده، كافى در صدق وطن نيست.