موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٣٧ - قضاى روزه ماه رمضان

ساخته‌ام و سكونت دارم و چون عقيده دارم پس از بازنشستگى يا به هر طريقى كه به كارم خاتمه دهم و به ميمه و محل زادگاه خود برگردم و به دستور امام چنانچه كسى براى هميشه نخواهد در جايى بماند وطن او حساب نمى‌شود و ما همه روزه به ذوب آهن كه ٤٠ كيلومتر مى‌باشد تا اصفهان، رفت و برگشت مى‌نماييم و نمازها را شكسته هم در اصفهان و هم كارخانه مى‌خوانيم، ولى روزه ماه مبارك را نه مرخصى به قدر كافى داريم كه قصد اقامت كنيم و نه راه ديگرى داريم. خواهشمنديم راجع به اين مسأله ما را راهنمايى كنيد و از امام بخواهيد ما را مورد مرحمت قرار دهند و در اين مسأله كه افراد زيادى مواجه هستند دستورى بفرمايند كه ما در پيشگاه خداوند متعال مقروض نباشيم.

بسمه تعالى، حكم مسافر داريد و قضاى روزه‌ها را نبايد از سال بعد تأخير بيندازيد على الاحوط و براى اين كار يا بايد در وطن قضاى روزه‌ها را بگيريد و يا در محلى قصد ماندن ده روز كنيد.

[سؤال ٣٧١٢] ١٨٣٥١٢١٧

بسمه تعالى ١٢/ ١٠/ ١٣٦١

حضور محترم دفتر آيت اللَّه العظمى امام خمينى مدّ ظله العالى‌

سلام عليكم بما صبرتم‌

در شهرى مثل مشهد، كارمندى كه از منزل تا مسير كار خود بيش از چهار فرسنگ راه مى‌پيمايد و همين مسافت را برمى‌گردد، تكليف نماز و روزه او چيست؟ چنانچه قصر است، پس ماه مبارك رمضان كه در اواخر مدارس شروع مى‌شود تكليف اين افراد چيست؟ آيا چنانچه روزه قصر باشد، خوردن آن در صورتى كه بعداً- يعنى قبل از رسيدن ماه مبارك رمضان- در سال بعد گرفته شود مسئوليت شرعى ندارد؟

بسمه تعالى، حكم مسافر دارد و روزه‌ها را در بين سال تا رمضان بعد بايد قضا نمايد على الاحوط.