موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٣ - احكام مسافر
هر هفته براى ديدن خانواده به ده مىرفتم. در طى اين مدت تحصيلى به علت ندانستن مسأله و به علت اينكه هيچ موقع خود را مسافر حساب نمىكردم و سارى را وطن دوم خود حساب مىكردم، نماز را تمام مىخواندم و اين امر پنج سال ادامه داشت.
اكنون نمىدانم كه بايد آن نمازها را قضا كنم و دو ركعتى بخوانم يا اينكه نه؟ از آنجايى كه اكنون در جبهه هستم و بايد اين مسائل را در وصيتنامه تذكر دهم، لذا از مقامات مسئول تقاضا دارم كه مرا راهنمايى كنيد. در صورت ممكن، مسأله را به امام اطلاع دهيد، شايد كه امام راهنمايى لازم را بكند. همان طور كه مىبينيد مدتش زياد است (پنج سال) و قضايش مشكل و توانايى مالى هم ندارم كه برايم قضا نمايند.
بسمه تعالى، در فرض سؤال، شما در محل تحصيل حكم مسافر داشتيد و نمازهايى كه برخلاف وظيفه مسافر، در سفر خواندهايد قضا دارد، ان شاء اللَّه موفق باشيد.
[سؤال ٣٠٩٧] ١٥٣٨٥٢٢
بسمه تعالى
بعد از حمد و ثناى پروردگار و سلام بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و عرض سلام بر رهبر عالىقدر اسلام و امام امّت، چند سؤال دارم كه با كسب اجازه، به عرض مىرسانم.
١. در سالهاى ٥٦ و ٥٧ در خدمت ارتش بودم. محل خدمتم لويزان و حدود ٢٤ كيلومتر از منزلمان فاصله داشت؛ هر روز از ساعت ٦ صبح تا ٢ بعد از ظهر در محل خدمت حاضر مىشديم. وضع نماز و روزه بنده كه در آن زمان كامل بهجا مىآوردم چگونه و تكليف بنده چطور بود؟ نماز، قصر بوده يا درست؟
٢. محل شغل فعلى بنده تا منزل مسكونى در تهران، حدود ٩٥ كيلومتر فاصله دارد. در مدت سال، بنده يك هفته در تهران و يك هفته در محل كارم بودهام و تا كنون نماز و روزه را درست يعنى چهار ركعتى بهجا آوردهام و روزه نيز گرفتهام.