مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣ - حدیثی از علی علیه السلام

به هر حال آنچه مسلم است این است که هرگز منظور و مقصود قانونگذار اول از وضع و تشریع این قانون و منظور ائمه اطهار از ترغیب و تشویق به آن این نبوده است که وسیله هوسرانی و هواپرستی و حرمسراسازی برای حیوان صفتان و یا وسیله بیچارگی برای عدهای زنان اغفال شده و فرزندان بیسرپرست فراهم کنند.

حدیثی از علی علیه السلام

آقای مهدوی نویسنده «چهل پیشنهاد» در شماره ٨٧ مجله زن روز مینویسد:

«در کتاب الاحوال الشخصیه تألیف شیخ محمد ابوزهره از امیرالمؤمنین نقل شده است: لااعْلَمُ احَداً تَمَتَّعَ وَ هُوَ مُحْصِنٌ الَّا رَجَمْتُهُ بِالْحِجارَةِ.».

آقای مهدوی این عبارت را اینچنین ترجمه کردهاند:

«هرگاه بدانم شخص نااهلی متعه کرده است، حد زنای محصن را بر او جاری ساخته و سنگسارش خواهم کرد.».

اولًا اگر بناست ما در مقابل گفتار امیرالمؤمنین علیه السلام تسلیم باشیم، چرا اینهمه روایاتی که از آن حضرت در کتب شیعه و غیر شیعه در باب متعه روایت شده کنار بگذاریم و به این یک روایت که ناقل آن یکی از علمای اهل تسنن است و سند معلومی ندارد بچسبیم؟.

از سخنان بسیار پرارزش امیرالمؤمنین این است که:

«اگر عمر سبقت نمیجست و متعه را تحریم نمیکرد، احدی جز افرادی که سرشتشان منحرف است زنا نمیکرد.».

یعنی اگر متعه تحریم نشده بود، هیچ کس از نظر غریزه اجبار به زنا پیدا نمیکرد؛ تنها کسانی مرتکب این عمل میشدند که همواره عمل خلاف قانون را بر عمل قانونی ترجیح میدهند.