علت اینکه من مایل نبودم این جملهها را بیاورم ترس از این بود که شخصی به سرش بزند و بنویسد که این جملهها از مولی نیست و از ابن مقفّع ایرانی است و از بقایای افکار مجوس است و از این راه لطمهای به حیثیت نهج البلاغه وارد شود که به هر حال اکثریت قریب به اتفاق مطالبش برای من قطعی است که از خود مولی است. به هر حال به فرض اعتبار و صحت سند، همانطور که گفتم، ظاهر این جملهها معرَضٌ عنه اصحاب است، و ما در فقه ظواهر زیادی داریم که معرَضٌ عنه است، یعنی اصل روایت طرح نشده است، دلالت ظاهرش طرح شده است.

ضمناً توجه داشته باشید که- آنطور که به خاطر دارم و متأسفانه فعلًا مجال مراجعه ندارم- هیچ فقیهی این جملهها را ضمن ادلّه لزوم ستر ذکر نکرده است با اینکه سایر ادلّه را- که قبلًا نقل کردیم- هر چند مورد قبولشان نبوده نقل کردهاند و شاید علت، ارسال این جملههاست والّا چنانکه میدانیم این جملهها در مرآی و منظر همه بوده است.

اینجا لازم است تذکر دهم که اگر من برای مدعای خودم به چنین ادلّهای از قبیل تفسیر آیه جلباب، حدیث «وَ یرْکبْنَ ذَواتُ الْفُروجِ السُّروجَ، وَ عِنْدَها تُشارِک الْمَرْأَةُ زَوْجَها فِی التّجارَةِ» و جملههای وصیتنامه که هیچ فقیهی اینها را در عرصه فقه راه نداده است تمسّک میکردم امثال شما چه به سر من میآوردید؟! آیا نمیگفتید اینهمه فقهای عظیم الشأن آمده و رفتهاند و این احادیث و یا این تفاسیر را دیدهاند و آنقدر قابل اعتنا ندانستهاند که در بحثشان از اینها یاد کنند و تو برای مدعای خودت مغرضانه به این تفاسیر متروک و احادیث مهجور و متروک و معرضٌ عنه متمسک میشوی؟! شما خودتان انصاف دهید، آیا اگر من چنین کاری کرده بودم مورد اعتراض شدید امثال شما نبودم؟ آیا تمسک به چنین چیزهایی دلیل آن نیست که ما نمیخواهیم تابع ادلّه باشیم: ما قبلًا به حکم یک عادت یا یک سلیقه شخصی مدعایی را انتخاب کردهایم و آنگاه با تشبّثات ضعیف میخواهیم مدعای خود را به کرسی بنشانیم. برعکس، شما کدام مسأله فقهی را سراغ دارید که مانند این مسأله در این کتاب، مستدل اثبات شده باشد؟