جمعیت ایران طبق این سرشماری ٠٩٠/ ٧٨١/ ٢٥ نفر است و از این مجموع ٣٣٤/ ٣٣٧/ ١٣ نفر از جنس ذکورند و ٥٧٦/ ٤٤٣/ ١٢ نفر از جنس اناث میباشند و مجموعاً عدد ذکور ٥٧٨/ ٨٩٣ بیش از عدد اناث است.

یادم هست که در همان اوقات بعضی نویسندگان که در باره تعدد زوجات بحث کرده بودند نوشته بودند ببینید برخلاف ادعای طرفداران تعدد زوجات عدد مرد در کشور ما بیش از عدد زن است، پس قانون تعدد زوجات باید لغو شود.

من همان وقت تعجب میکردم از این نویسندگان. اینها فکر نمیکنند که اولًا قانون تعدد زوجات مخصوص ایران نیست و ثانیاً آنچه برای این موضوع مفید است این است که بدانیم عدد مردان آماده به ازدواج با عدد زنان آماده به ازدواج برابر است یا از آن بیشتر است. اینکه در مجموع عدد، عده جنس ذکور بیش از جنس اناث باشد برای موضوع مورد نظر کافی نیست. دیدیم که در جمهوری کره و بعضی کشورهای دیگر نیز در مجموع نفوس عدد جنس ذکور بیشتر است ولی در افراد آماده به ازدواج عدد جنس اناث بیشتر است. بگذریم از اینکه در کشورهایی مانند ایران چندان اعتمادی به این آمارها نیست. اگر تنها «ژست پسرزایی» زنان ایران را در نظر بگیریم که حاضر نیستند حتی در جواب مأموران سرشماری خود را دخترزا معرفی کنند و به جای دختر پسر قلمداد میکنند، کافی است که اعتماد ما را سلب کند. جریان عملی عرضه و تقاضا در کشور ما دلیل قاطعی است بر اینکه عدد زنان آماده به ازدواج در این کشور از عدد مردان بیشتر است، زیرا با اینکه تعدد زوجات در همه جای این کشور از شهرها و دهات و حتی میان ایلات معمول بوده و هست، هرگز کسی در این کشور تاکنون احساس کمبود زن نکرده و زن بازار سیاه پیدا نکرده است. بر عکس، همواره عرضه بر تقاضا میچربیده است. دختران یا زنان بیوه و جوانی که اجباراً بدون شوهر میماندهاند از مردان مجرد بسی افزونتر بودهاند.

هیچ وقت یک مرد، هر اندازه فقیر و بدقیافه بوده، اگر زن میخواسته بدون زن نمیمانده است، در صورتی که زنانی که اجباراً بدون شوهر ماندهاند زیاد بودهاند.

این جریان مشهود و محسوس بیش از هر آماری قاطعیت دارد.

اشلی مونتاگو در کتاب زن جنس برتر ضمن اینکه بیهوده میکوشد میل زن را به تجمل و زینت ناشی از عوامل اجتماعی بداند، به این حقیقت اعتراف میکند و میگوید: در سراسر عالم پیوسته میزان زنان آماده ازدواج بر مردان فزونی دارد.