مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥١٢ - ادلّه موافق

ادلّه موافق

به چند دلیل میتوان گفت که پوشش وجه و کفین واجب نیست:

١. آیه «پوشش» که همان آیه ٣١ سوره نور است و برای بیان این وظیفه و تعیین حدود آن است پوشانیدن وجه و کفین را لازم نشمرده است. در این آیه به دو جمله میتوان استناد جست. یکی جمله «وَ لا یبْدینَ زینَتَهُنَّ الّا ما ظَهَرَ مِنْها» و دیگر جمله «وَلْیضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلی جُیوبِهِنَّ»..

در مورد جمله اول دیدیم که اکثر مفسران و عموم روایات، خضاب و سرمه و انگشتر و دستبند و امثال اینها را مصداق مستثنی (الّا ما ظَهَر) دانستهاند. این زینتها زینتهایی است که در چهره و دو دست تا مچ صورت میگیرد. خضاب و انگشتر و دستبند مربوط به دست است و سرمه مربوط به چشم.

کسانی که پوشش وجه و کفین را واجب میدانند باید استثناء «الّا ما ظَهَر» را منحصر بدانند به لباس رو، و واضح است که حمل استثنا بر این معنی بسیار بعید و خلاف بلاغت قرآن است. مخفی داشتن لباس رو، به علت اینکه غیرممکن است، احتیاج به استثنا ندارد؛ گذشته از اینکه لباس را وقتی میتوان زینت محسوب کرد که قسمتی از بدن نمایان باشد. مثلًا در مورد زنان بیپوشش میتوان گفت که لباس آنها یکی از زینتهای آنهاست، ولی اگر زن تمام بدن را با یک لباس سرتاسری بپوشاند