مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٢٢ - پاسخهای استاد

پس بهتر بود به همان مصلحت اندیشیها قناعت میکردید و مسأله را از نظر فقهی مورد مناقشه قرار نمیدادید.

***. صفحه ٥٥٨.

در میان علمای متأخر و معاصر، حضرت آیة اللَّه حکیم دامت برکاته در رساله منهاج الصالحین چاپ نهم، کتاب النکاح، مسأله سوم، فتوای صریح دارند و وجه و کفین را صریحاً استثنا میکنند.

فراموش نکردهام که مؤلف نسبت به ایشان چه تعبیری میکرد.

پاسخ من که چنین چیزی یادم نیست. البته من برخی انتقادات داشتهام و در نوشتههای خود هم تصریح کردهام که مراجع، فوق انتقاد به مفهوم صحیح این کلمه نیستند، و معتقد بوده و هستم که هر مقام غیرمعصومی که در وضع غیرقابل انتقاد قرار گیرد، هم برای خودش خطر است و هم برای اسلام. البته تزکیه نفس نمیکنم (وَ ما ابَرِّئُ نَفْسی انَّ النَّفْسَ لَامّارَةٌ بِالسّوءِ) اما این قدر میدانم که همواره زبان خود را از زشتگویی خصوصاً نسبت به طبقه مراجع، حتی نسبت به آنهایی که از آنها به شخص من بدی رسیده است، حفظ کردهام؛ ضمن اینکه مانند عوام فکر نمیکنم که هر که در طبقه مراجع قرار گرفت مورد عنایت خاص امام زمان (عج) است و مصون از خطا و گناه و فسق است. اگر چنین چیزی بود، شرط عدالت بلاموضوع بود. به هر حال من که چنین چیزی یادم نیست و باور هم نمیکنم، ولی شما میفرمایید که فراموش نکردهاید؛ امیدوارم اشتباه نکرده باشید. به هر حال خدا فراموش نمیکند. عِلْمُها عِنْدَ رَبّی فی کتابٍ لایضِلُّ رَبّی وَ لا ینْسی..

***. صفحه ٥٦٤.

ممکن است نظر من اشتباه باشد.

البته اشتباه است.