مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٤٠ - شرکت زن در مجامع

رسول خدا به جواب این مرد اعتنا نکرد. رو کرد به اسماء و فرمود:

«ای زن! آنچه میگویم درست فهم کن و به زنانی که تو را فرستادهاند نیز حالی کن.

پنداشتی که هر که مرد شد به واسطه این کارها که بر شمردی توفیق اجر و پاداش و فضیلت را مییابد و زنان محرومند؟ خیر چنین نیست. زن اگر خوب خانه داری و شوهرداری کند، نگذارد محیط پاک خانه با غبار کدورت آلوده شود، اجر و پاداش و فضیلت و توفیقش معادل است با همه آن کارها که مردان انجام میدهند.».

اسماء زنی باایمان بود و تقاضای او و زنان همفکرش از عمق ایمانشان برمیخاست نه از شهوات برانگیخته شده که غالباً امروز میبینیم. او و همفکرانش نگران این بودند مبادا وظایفی که به عهده آنان واگذار شده قدر و قیمتی نداشته باشد و همه وظایف مقدس و قدر و قیمتدار به مردان اختصاص یافته باشد. او و همفکرانش تقاضای مساوات زنان و مردان را داشتند، اما در چه؟ در ربودن گوی فضیلت و انجام وظیفه مقدس. چیزی که در مخیله آنان هم خطور نمیکرد این بود که شهوات فردی را نام «حقوق» نهند و جنجال راه بیندازند.

لهذا وقتی که آن جواب را شنید چهرهاش از خوشحالی برافروخته شد و با خوشحالی به سوی همفکرانش برگشت [١] در باب شرکت زنان در این گونه موارد، در کتب حدیث روایات ضد و نقیضی وارد شده است. از بعضی از آنها ممنوعیت شدید استفاده میشود. اما صاحب وسائل که خود محدّث متبحّری است با توجه به مجموع آثار و روایات اسلام میگوید:

«از مجموع روایات استفاده میشود که برای زنان رواست که برای مجالس عزا یا برای انجام حقوق مردم [٢] یا تشییع جنازه بیرون روند و در این مجامع شرکت کنند، همچنانکه فاطمه علیها السلام و همچنین زنان ائمه اطهار در مثل این موارد شرکت

---

[١]. اسْدُالغابه ج ٥/ ص ٣٩٨- ٣٩٩. این داستان در کتب حدیث و تفسیر نیز نقل شده است.[٢]. در بحارالانوار جلد ١١ چاپ کمپانی صفحه ١١٨ روایتی از کافی از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام نقل میکند به این مضمون: «کانَ ابی یبْعَثُ امّی وَ امَّ فَرْوَةَ تَقْضِیانِ حُقوقَ اهْلِ الْمَدینَةِ» یعنی پدرم امام صادق مادر من و مادر خودش را میفرستاد که حاجات درماندگان مدینه را انجام دهند.