مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٤٨ - توصیه های اخلاقی

میشد همان است که ما از آن به حبس زن در خانه تعبیر کردهایم. ولی علت اینکه فقها به مضمون چنین جملهها فتوا ندادهاند ادلّه قطعی دیگر از آیات و روایات و سیره معصومین برخلاف مفاد ظاهر این تعبیرات است و به اصطلاح ظاهر این جملهها «مُعْرَضٌ عَنْه» اصحاب است. لهذا این جملهها حمل به توصیه اخلاقی شده است و ارزش اخلاقی دارد نه فقهی.

آنچه فقها از امثال این جملهها استنباط کردهاند این است که این گونه جملهها ارشاد به حقیقتی روحی و روانی در روابط دو جنس است و شک نیست که حقیقتی را بیان میکند. رابطه زن و مرد اجنبی سخت خطرناک است، گِلی است که پیلان بر آن میلغزند.

آنچه اسلام لااقل به صورت یک امر اخلاقی توصیه میکند این است که تا حد ممکن اجتماع مدنی غیرمختلط باشد.

جامعه امروز زیانهای اجتماع مختلط را به چشم خود میبیند. چه لزومی دارد که زنان فعالیتهای خود را به اصطلاح «دوش به دوش» مردان انجام دهند. آیا اگر در دو صف جداگانه انجام دهند نقصی در فعالیت و راندمان کار آنان رخ میدهد؟.

اثر این دوش به دوشیها این است که هر دو همدوش را از کار بازمی دارد و هریک را به جای توجه به کار متوجه «همدوش» میکند، تا آنجا که غالباً این همدوشیها به هماغوشی منتهی میگردد.

ب. حدیثی است از حضرت زهرا علیها السلام. هرچند فقها بدین حدیث استناد نمیکنند اما میتواند توجیه صحیحی داشته باشد.

خلاصه حدیث این است:

«روزی رسول خدا از مردم پرسیدند: چه چیز برای زن از هر چیز بهتر است؟ کسی نتوانست پاسخ بگوید. حسن بن علی علیه السلام کودک و در مجلس حاضر بود. قصه را برای مادرش زهرا سلام اللَّه علیها نقل کرد. زهرا فرمود: از همه چیز بهتر برای زن این است که مرد بیگانهای را نبیند و مرد بیگانهای هم او را نبیند.» [١]