دوست داشتن زن را جزء اخلاق انبیا معرفی کرد و گفت: «مِنْ اخْلاقِ الْانْبِیاءِ حُبُّ النِّساءِ». پیغمبر اکرم میفرمود: من به سه چیز علاقه دارم: بوی خوش، زن، نماز.

برتراند راسل میگوید: در همه آیینها نوعی بدبینی به علاقه جنسی یافت میشود مگر در اسلام؛ اسلام از نظر مصالح اجتماعی حدود و مقرراتی برای این علاقه وضع کرده اما هرگز آن را پلید نشمرده است.

یکی دیگر از نظریات تحقیرآمیزی که در باره زن وجود داشته این است که میگفتهاند زن مقدمه وجود مرد است و برای مرد آفریده شده است.

اسلام هرگز چنین سخنی ندارد. اسلام اصل علت غایی را در کمال صراحت بیان میکند. اسلام با صراحت کامل میگوید زمین و آسمان، ابر و باد، گیاه و حیوان، همه برای انسان آفریده شدهاند اما هرگز نمیگوید زن برای مرد آفریده شده است. اسلام میگوید هر یک از زن و مرد برای یکدیگر آفریده شدهاند: «هُنَّ لِباسٌ لَکمْ وَ انْتُمْ لِباسٌ لَهُنَ» [١] زنان زینت و پوشش شما هستند و شما زینت و پوشش آنها. اگر قرآن زن را مقدمه مرد و آفریده برای مرد میدانست قهراً در قوانین خود این جهت را در نظر میگرفت ولی چون اسلام از نظر تفسیر خلقت چنین نظری ندارد و زن را طفیلی وجود مرد نمیداند، در مقرارت خاص خود در باره زن و مرد به این مطلب نظر نداشته است.

یکی دیگر از نظریات تحقیرآمیزی که در گذشته در باره زن وجود داشته این است که زن را از نظر مرد یک شر و بلای اجتناب ناپذیر میدانستهاند. بسیاری از مردان با همه بهرههایی که از وجود زن میبردهاند او را تحقیر و مایه بدبختی و گرفتاری خود میدانستهاند. قرآن کریم مخصوصاً این مطلب را تذکر میدهد که وجود زن برای مرد خیر است، مایه سکونت و آرامش دل اوست.

یکی دیگر از آن نظریات تحقیرآمیز این است که سهم زن را در تولید فرزند بسیار ناچیز میدانستهاند. اعراب جاهلیت و بعضی از ملل دیگر مادر را فقط به منزله ظرفی میدانستهاند که نطفه مرد را- که بذر اصلی فرزند است- در داخل خود نگه میدارد و رشد میدهد. در قرآن ضمن آیاتی که میگوید شما را از مرد و زنی آفریدیم و برخی آیات دیگر که در تفاسیر توضیح داده شده است، به این طرز تفکر خاتمه داده شده است.

[١]. بقره/ ١٨٧.