مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٧٩ - استیذان

زینت.

در جمله بعد میفرماید: وَ لا یبْدینَ زینَتَهُنَّ الّا ما ظَهَرَ مِنْها. کلمه «زینت» در عربی از کلمه «زیور» فارسی اعمّ است، زیرا زیور به زینتهایی گفته میشود که از بدن جدا میباشد مانند طلاآلات و جواهرات ولی کلمه «زینت» هم به این دسته گفته میشود و هم به آرایشهایی که به بدن متصل است نظیر سرمه و خضاب.

مفاد این دستور این است که زنان نباید آرایش و زیور خود را آشکار سازند. سپس دو استثنا برای این وظیفه ذکر شده است که هر دو را مفصلًا مورد بحث قرار میدهیم.

استثنای اول:

«الّا ما ظَهَرَ مِنْها» یعنی جز زینتهایی که آشکار است. از این عبارت چنین استفاده میشود که زینتهای زن دو نوع است. یک نوع زینتی است که آشکار است. نوع دیگر زینتی است که مخفی است مگر آنکه زن عمداً و قصداً بخواهد آن را آشکار کند.

پوشانیدن زینت نوع اول واجب نیست، اما پوشانیدن زینتهای نوع دوم واجب است.

اینجاست که این پرسش به صورت یک مشکل پیش میآید که زینت آشکار کدام است و زینت نهان کدام؟.

درباره این استثنا از قدیم ترین زمانها از صحابه و تابعین و ائمه طاهرین علیهم السلام سؤال میشده و به آن جواب داده شده است. در تفسیر مجمع البیان میگوید:

«درباره این استثنا سه قول است:

اول اینکه مراد از «زینت آشکار» جامههاست (جامههای رو) و مراد از «زینت نهان» پای برنجن [١] و گوشواره و دستبند است. این قول از ابن مسعود صحابی معروف نقل شده است.

قول دوم اینکه مراد از زینت ظاهره سرمه و انگشتر و خضاب دست است، یعنی زینتهایی که در چهره و دو دست تا مچ واقع میشود. این، قول ابن عباس است.

قول سوم این است که مراد از زینت آشکار، خود چهره و دو دست تا مچ است. این،