ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٦٧ - مقدس اردبيلى- احمد بن محمد
كه بسيار جليل القدر و عظيم الشأن فقيه عابد، متكلّم زاهد محقّق مدقّق قدسىّ السّمات ملكوتىّ الصّفات، در كلمات اجلّه به عالم ربانى موصوف، به مقدس و مقدس اردبيلى و محقق اردبيلى معروف، در زهد و ورع و تقوى و عبادت و وثاقت بىبدل و مانند سخاوت حاتم و عدالت انو شيروان ضرب المثل، اورع و اتقى و اعبد و ازهد اهل زمان خود بود.
كراماتى در كلمات اكابر بدو منسوب و بفرموده مجلسى در بحار، و صاحب حدائق در لؤلؤة البحرين، مقدّس اردبيلى در فضل و زهد و ورع و تقوى بغايت رسيده و نظير او در متقدّمين و متأخّرين مسموع نگرديده و كتابهاى او در نهايت دقّت و تحقيق و از كسانى ميباشد كه بفيض ملاقات حضرت ولىّ عصر عجّل اللّه فرجه نايل و ملوك وقت در همهگونه تجليلات وى اهتمام تمام داشتهاند وقتى نامهاى بجهت اعانت سيّدى بشاه تهماسب نوشته و ببرادرش مخاطب كرده بود آن شاه ديانت اكتناه، وصيّت نمود كه آن نامه را در كفنش بگذارند كه در موقع سئوال نكير و منكر بهمان عنوان برادرى مقدّس، احتجاج نمايد. شاه عباس نيز اصرارى وافى داشت كه مقدّس تشريف فرماى ايران باشد لكن شرافت اقامت در ارض اقدس نجف را بهمهچيز ترجيح داد و قبول عكس منسوب به مقدس اردبيلى- ٣٤ اين نسبت در نظر نگارنده محل ترديد و محتاج بتحقيق است