من لا يحضره الفقيه بوده و چهار نسخه خطى آن بشماره‌هاى ١٨٨٨- ١٨٩١ در كتابخانه مدرسه مذكوره موجود است ٧- شرح زيارت جامعه ٨- شرح صحيفه سجاديه بعربى ٩- شرح صحيفه سجاديه بفارسى و ظاهرا اين دو شرح غير از حاشيه صحيفه مذكور فوق است ١٠- لوامع صاحبقرانى كه شرح فارسى من لا يحضره الفقيه بوده و سه نسخه خطّى آن بشماره‌هاى ١٨٧٣ و ٢٤٣٩ و ٢٦٦٤ در كتابخانه مذكور موجود است و غير اينها و در افعال حج و رضاع و مقادير و موضوعات ديگر نيز رساله‌هاى متفرقه دارد.

وفات مجلسى اوّل بسال يك هزار و هفتادم هجرى قمرى در اصفهان واقع شد، در جامع عتيق اصفهان مدفون گرديد و هريك از سه جمله: صاحب علم رفت از عالم- ١٠٧٠ و مسجد و منبر از صفا افتاد- ١٠٧٠ و افسر شرع اوفتاد بى‌سروپا گشت فضل- ١٠٧٠ مادّه تاريخ وى ميباشند. مقصود از اين مصراع آخرى آنكه اگر اوّل لفظ شرع و اوّل و آخر لفظ فضل را بيندازى مجموع عدد سه حرف باقى يك هزار و هفتاد ميباشد و چنانچه در شرح حال شيخ بهائى مذكور داشتيم مقلوب اين مصراع هم مادّه تاريخ شيخ است (افسر فضل اوفتاد بى‌سروپا گشت شرع). مجلسى اوّل علاوه بر ملا محمد باقر علّامه مجلسى فوق دو پسر عليحده نيز داشته يكى ملا عزيز اللّه كه اكبر اولاد او بوده و چهار سال بعد از وفات والد ماجد خود درگذشته و حاشيه تهذيب شيخ طوسى و حاشيه من لا يحضره الفقيه هم از تأليفات او است. ديگر ملا عبد اللّه كه نيز از متبحّرين عصر خود بوده و بسال هزار و صد و سى و چهارم هجرت در بلاد هند وفات يافته و از آثار قلمى او حاشيه حديقة المتقين والد معظّم خودش است كه حاكى از فضل و تبحّر وى ميباشد و نسب مجلسى از طرف پدر به ابو نعيم اصفهانى منتهى ميگردد كه شرح حال او در باب كنى خواهد آمد.

(مل و ص ١٢٩ ت و ٢٣٢ هب و ١٤٤ ج ١ طرائق الحقائق)

مجلسى ثانى- سيد عبد اللّه بن سيد رضا

- بعنوان شبر نگارش يافته است.

مجلسى ثانى‌

- ملا محمد باقر بن محمد تقى مذكور فوق است.

مجلسى خراسانى‌

- بنوشته قاموس الاعلام شاعرى است ايرانى و ديگر اسم و زمان و مشخّص ديگرى مذكور نداشته و از او است: