بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٤٤ - ٤ ـ ١ـ ابعاد شخصيّت امام مهدى (عج)

آخرين سفير در بستر مرگش در سال ٣٢٩ هـ . ق .[١]تصميم گرفته اندكه ديگر سفير منصوب نفرمايند و [بدين ترتيب] به دوره ى غيبت كامل [كبرى] وارد شدند. اماميّه اين اعلام را آغاز غيبت دوم امام دوازدهم، كه تا زمان حاضر ادامه يافته است، در نظر مى گيرد.

به لحاظ غيبت دوم، رشته ى امامت بر عدد دوازده متوقف ماند. بر طبق اين نظر، اماميّه بر اين باور است كه امام دوازدهم همان قائم است كه خدا قيامش را وعده داده است. چه گفته مى شود كه پيامبر پيش بينى كرد كه نواده ى دخترش فاطمه(عليها السلام)، با شمشير قيام مى كند و جهان را پر از داد و برابرى مى كند. به اين دليل اماميه معتقدند كه وى هنوز زنده است ولى تا زمان قيام، در آينده اى نا معيّن، در حالت غيبت به سر مى برد».

جاسم نيز يادآور مى شود كه: «برطبق منابع اوليه ى اماميّه، [امام] عسكرى نه پسرى ( كه نسبتش به وى تأييد شده باشد) از خود بر جاى گذاشت، و نه آشكارا شخصى را معيّن يا جانشينى نصب كرد. هم چنان كه [شيخ] مفيد مى گويد اماميّه از ستم عباسيان به شدت در رنج بود; زيرا خليفه (معتمد) در جستجوى فرزند عسكرى بود تا وى را دستگير سازد. به علاوه چشمان شيعيان به او دوخته شده بود، و همه منتظر قيام وى بودند. به همين دليل [امام ]عسكرى، در طول حياتش، حتى براى بيشتر طرفدارانش،موضوع را فاش نساخت».[٢]

طبق نظر جاسم م.حسين، ولادت امام دوازدهم، يك حقيقت تاريخى است.او مىگويد كه امكان مخفى ماندن واقعه ى تولدش رابرخىراويان تأييدمىكنند.اين حقيقت پيشتر روايت هايى درباره ىامام دوازدهم تحت عنوان«القائم المهدى»وجودداشت ديگر روايتها را روشنى مىبخشيد.

اين روايت هاى اخير را تنها مى توان به عنوان مناقب و كرامات[٣] توصيف نمود. ولى از زمان امام صادق به بعد، حتى همين ها نيز به عنوان حقايق تاريخى پذيرفته شد. با اين وجود، روايت هاى ديگر، ولادتش را به عنوان يك حقيقت تاريخى صِرف و عارى از پيرايه ى گزارش هاى خارق العاده مطرح مى كند [٤].