ايشان و عدم احتياج او و عدم احتراز از بول و كارى كردن كه دشنام بپدر و مادر آن كس بدهند و ضرر رسانيدن در وصيت بوارث و بعضى گفته‌اند كراهت داشتن از قضاهاى خدا و اعتراض كردن بر تقديرات خدا و تكبر و حسد و عدالت مؤمنان و الحاد در حرم مكه و مدينه يعنى ظلم در آنها كردن و سخن‌چينى كه موجب ضرر باشد و قطع عضو مؤمنى بغير حق و خوردن ميته و ساير نجاسات و قرمساقى در حرام و اصرار بر گناهان صغيره و امر ببديها و نهى از نيكى‌ها و دروغ گفتن و خلف وعده بنا بر قولى و خيانت و لعن كردن مؤمنان و دشنام دادن بايشان و آزار نمودن بى‌سببى و زدن غلام و كنيز زياده بر حدى كه مستحق آن باشند و منع آب مباح از كسى كه مستحق آن باشد و سد شارع مسلمانان كردن و عيال خود را ضايع كردن و تعصب كشيدن بغير حق و بظلم بر مسلمانان و خوردن مسكر و دو زبان بودن و مؤمنان را حقير شمردن و تجسس عيبهاى ايشان كردن و سرزنش ايشان كردن و افترا بستن بر ايشان و دشنام دادن ايشان و گمان بد بردن بايشان و ترسانيدن ايشان و ترك امر بمعروف و نهى از منكر و نشستن در مجالس فسق خصوصا مجالس شرب خمر بى‌ضرورتى و بدعت در دين و با اهل بدعت هم‌نشينى كردن و گناه را سهل شمردن و خوردن حرام و از مسكر تا آخر محل اشكال است كبيره بودن آنها و ايضا حرمت غنا معلوم است و در كبيره بودن آن خلاف است و احاديث بسيار دلالت ميكند بر حرمت غنا و شنيدن آن و در بعضى از روايات مذكور است كه كبيره است و غنا تحرير آواز است در حلق كه موجب سرور گردد يا اندوه و مشهور آن است كه فرقى نيست ميان آنكه در قرآن و دعا و ذكر باشد يا غير و اكثر علما استثناء كرده‌اند از غناى حرام و حدى را كه از براى تند رفتن شتر عربان ميخوانند و بعضى مرثيه‌هاى حضرت امام حسين ع را نيز استثناء كرده‌اند و خالى از قوتى نيست اگر بروش نوحه عربان بخوانند و بعضى باز استثناء كرده‌اند صداى زنى را كه غنا كند در عروسيها از براى زنان و مردان داخل نشوند و ايضا تجويز كرده‌اند نوحه زنان را در ماتمها اگر دروغ نگويند و استثناء اين‌ها نيز خالى از قوت نيست چون احاديث معتبره نيز در اين‌ها وارد شده است و ابن ادريس و بعضى از علما همه اين‌ها را حرام ميدانند و ترك همه احوط است و احاديثى كه در باب مدح صوت حسن وارد شده است دلالت بر جواز غنا ندارد زيرا كه بسيار است كه جوهر آواز كسى خوش‌آيند است هر چند تحريرى در آن نباشد و همچنين گاه هست كه قرآن و دعا را بنحوى ميخوانند كه ترجيع ظاهرى ندارد و موجب حزن ميشود و آن قصورى ندارد و احاديثى كه در باب خواندن قرآن بحزن و صوت حسن وارد شده است ممكن است كه محمول بر اين باشد و آنچه تصريح بترجيع و غناء در آن وارد شده‌