كرده‌اند گويند دو مصاحب و همخوابه او ابو بكر و عمر پس حضرت صاحب در حضور خلق از روى مصلحت پرسد كه كيست ابو بكر و كيست عمر و بچه سبب ايشان را از ميان جميع خلايق با جدم دفن كرده‌اند و گاه باشد كه ديگرى باشد كه در اينجا مدفون شده باشد پس مردم گويند اى مهدى آل محمد غير ايشان كسى در اينجا مدفون نيست ايشان را براى همين در اينجا دفن كرده‌اند كه خليفه رسول خدا و پدر زنان آن حضرت بودند پس فرمايد آيا كسى هست كه اگر ببيند ايشان را بشناسد گويند بلى ما بصفت ميشناسيم باز فرمايد كه آيا كسى هست كه شك داشته باشد در اينكه ايشان اينجا مدفونند گويند نه پس بعد از سه روز امر فرمايد كه ديوار را بشكافند و هر دو را از قبر بيرون آورند پس هر دو را با بدن تازه بدر آورد بهمان صورت كه داشته‌اند پس بفرمايد كه كفنها را از ايشان بدر آورند و بگشايند و ايشان را بحلق كشند بر درخت خشكى پس براى امتحان خلق در حال آن درخت سبز شود و برگ بر آورد و شاخه‌هايش بلند شود پس جمعى كه ولايت ايشان داشته‌اند گويند كه اينست و اللّه شرف و بزرگى و ما رستگار شديم بمحبت ايشان و چون اين خبر منتشر شود هر كه در دل بقدر حبه‌اى از محبت ايشان داشته باشد حاضر شود پس منادى از جانب قائم عليه السّلام ندا كند كه هر كه اين دو مصاحب و دو همخوابه رسول خدا را دوست ميدارد از ميان مردم جدا شود و بيك طرف بايستد پس خلق دو طايفه شوند يكى دوستدار ايشان و يكى لعنت‌كننده بر ايشان پس حضرت فرمايد بر دوستان ايشان كه بيزارى جوئيد از ايشان و اگر نه بعذاب الهى گرفتار ميشويد ايشان جواب گويند اى مهدى آل رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ما پيش از آنكه بدانيم كه ايشان را نزد خدا قرب و منزلتى هست از ايشان بيزارى نكرديم چگونه امروز بيزار شويم از ايشان و حال آنكه كرامت بسيار از ايشان بر ما ظاهر شد و دانستيم كه مقربان درگاه حقند بلكه از تو بيزاريم و از هر كه بتو ايمان آورده است و از هر كه ايمان بايشان نياورده است و از هر كه ايشان را باين خوارى بدر آورده و بر دار كشيده است پس حضرت مهدى امر فرمايد باد سياهى را كه بايشان وزد و ايشان را بهلاكت رساند پس فرمايد كه آن دو ملعون را بزير آورند و ايشان را بقدرت الهى زنده گرداند و امر فرمايد خلايق را كه جمع شوند پس هر ظلمى و كفرى كه از اول عالم تا آخر شده گناهش را بر ايشان لازم آورد و زدن سلمان فارسى را و آتش افروختن بدر خانه امير المؤمنين عليه السّلام و فاطمه و حسن و حسين (ع) براى سوختن ايشان و زهر دادن امام حسن و كشتن امام حسين و اطفال ايشان و پسر عمان ايشان و ياران او و اسير كردن ذريه رسول و ريختن خون آل محمد در هر زمانى و هر خونى كه بناحق ريخته شده و هر فرجى كه بحرام جماع شده و هر سودى و حرامى كه خورده شده و