باشد خواهند بود و مقتضاى جمع بين الاخبار آنست كه اصحاب اعراف كه حاكم در اعرافند رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و ائمه هدى خواهند بود كه مؤمنان حقيقى را اول مرتبه روانه بهشت ميگردانند و از صراط ميگذرانند و دشمنان خود و كفار و مخالفان متعصب را بجهنم ميفرستند و جمعى از فساق شيعه و مستضعفان عامه كه بعد از اين مذكور خواهد شد ان شاء اللّه اهل اعرافند كه ايشان موقوف ميمانند در اعراف و آخر جميع ايشان بشفاعت حضرت رسالت و اهل بيت او داخل بهشت ميشوند و يا بعضى از ايشان كه قابل شفاعت هستند داخل بهشت مى‌شوند و بعضى هميشه در اعراف ميمانند و هر دو محتمل است چنانچه ابن بابويه در رساله عقايد گفته است كه اعتقاد ما در اعراف آنست كه حصارى است در ميان بهشت و جهنم و بر آن مردان چند هستند كه هر كس را مى‌شناسند بسيماى ايشان و آن مردان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم و اوصياء اويند كه داخل بهشت نميشود مگر كسى كه ايشان را شناسد و ايشان او را شناسند و داخل جهنم نمى‌شود مگر كسى كه ايشان را نشناسد و ايشان او را نشناسند و مرجون لامر اللّه نيز در اعراف خواهند بود يا عذاب خواهد كرد خدا ايشان را يا توبه خواهد كرد بر ايشان يعنى گناه ايشان را خواهد آمرزيد و داخل بهشت خواهد كرد و شيخ مفيد گفته است اعراف كوهى است در ميان بهشت و جهنم و بعضى گفته‌اند حصارى است در ميان اينها و مجمل سخن در اين باب آنست كه مكانى است نه از بهشت و نه از جهنم و احاديث در اين باب وارد شده است و چون روز قيامت شود در اعراف خواهند بود رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و حضرت امير عليه السّلام و امامان از ذريه او و ايشانند آنها كه خدا فرموده‌ وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ‌ و حقتعالى بايشان مى‌شناساند اصحاب بهشت و اصحاب جهنم را بعلامتى چند كه در سيماى ايشان ظاهر ميگرداند چنانكه فرموده است‌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ‌ يعنى در قيامت شناخته مى‌شوند مجرمان و كافران بسيماى ايشان و فرموده است‌ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ‌ پس خبر داده است كه در ميان خلق او طايفه‌اى هستند كه توسم ميكنند خلق را و علامات ايشان را ملاحظه مينمايند و بسيماى آنها ايشان را مى‌شناسند و حضرت امير عليه السّلام فرمود منم صاحب عصا و ميسم مراد علم آن حضرت است نسبت باحوال مردم بفراست و از حضرت باقر عليه السّلام منقول است كه مائيم متوسمين كه خدا فرموده است و در احاديث وارد شده كه حقتعالى ساكن ميگرداند در اعراف طايفه‌اى از خلق را كه مستحق نشده‌اند باعمال حسنه خود ثوابى را و مستحق خلود در جهنم نيز نشده‌اند ايشانند مرجون لامر اللّه كه خدا فرموده از براى ايشان شفاعت ميباشد و پيوسته در اعراف هستند تا رخصت دهند ايشان را كه داخل بهشت شوند بشفاعت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و حضرت امير عليه السّلام و ائمه و بعضى‌