رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است كه على عليه السّلام هر كه از شيعيان او نيست از آن دور كند و احمد بن حنبل در فضايل نيز نزديك باين مضمون را روايت كرده است و ابن قولويه بسند معتبر در كامل الزيارة از مسمع كردين روايت كرده است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه كسى كه دل او بدرد آيد از مصيبت ما فرحناك ميشود در وقت مردن خود فرحى كه هرگز از دل او بيرون نميرود تا در حوض كوثر بر ما وارد ميشود و كوثر فرح ميكند بدوست ما چون بر او وارد شود حتى آنكه باو ميچشانند از لذت انواع خوردنيها كه نميخواهد از آنجا بجاى ديگر رود اى مسمع هر كه از آن آب بياشامد يك شربت هرگز تشنه نشود و بعد از آن تعب نكشد هرگز و آن به سردى كافور است و بوى مشك و طعم زنجبيل و از عسل شيرين‌تر است و از مسكه نرم‌تر است و از آب ديده صاف‌تر است و از عنبر خوشبوتر است و از چشمه تسنيم بهشت بيرون مى‌آيد و بر نهرهاى بهشت همه ميگذرد بر روى سنگريزه مرواريد و ياقوت جارى مى‌شود و در دور آن قدح‌ها زياده از ستاره‌هاى آسمان هست و بوى خوش آن از هزارساله راه احساس كرده ميشود و قدحهاى آن از طلا و نقره و الوان جواهر است و كسى كه از آن مى‌آشامد بر روى او هر بوى خوشى ميگشايد تا آنكه ميگويد چه بودى اگر مرا در همين موضع ميگذاشتند من بدل اين چيز ديگر نميخواهم اى كردين تو از آنها خواهى بود كه از آن حوض سيراب ميشوند و هر ديده‌اى كه در مصيبت ما بگريد البته شاد و خوش‌حال گردد بنظر كردن بكوثر و آب ميدهند از آن همه دوستان ما را اما بقدر محبت و متابعت ما از آن لذت ميبرند و هر كه محبتش بيشتر است لذتش بيشتر خواهد بود و بر كوثر حضرت امير عليه السّلام موكل است و در دست او عصائى خواهد بود از چوب درخت عوسج و بروايت ديگر از درخت طوبى و درهم ميشكند دشمنان ما را بآن عصا پس يكى از ايشان گويد كه من اقرار داشتم بشهادتين حضرت فرمايد برو بسوى امامت ابو بكر يا عمر يا عثمان و از آنها سؤال كن از براى تو شفاعت كنند گويد امامى كه از من بيزارى نمود حضرت فرمايد برگرد و برو نزد آن كسى كه او را امام ميدانستى و او را بر همه خلق ترجيح ميدادى از او سؤال كن كه تو را شفاعت كند چون بهترين خلق بود نزد تو و بهترين خلق شفاعتش رد نميشود گويد هلاك شدم از تشنگى فرمايد خدا تشنگى تو را زياد كند مسمع گفت فداى تو شوم چگونه قدرت دارد كه نزديك آيد و حال آنكه ديگران نزديك حوض نميتوانند آمد فرمود از براى آنكه او ورع مينموده است از بسيارى از اعمال قبيحه و چون ما اهل بيت نزد او مذكور ميشديم ناسزا نميگفت و ترك مينمود چيزى چند را كه غير او بر آنها جرأت مينمودند از گستاخى نسبت بما اينها از براى محبت ما نبوده و نه از براى خواهشى كه نسبت بما داشته‌