و احكام صيد و ذبايح و محرمات ذبيحه و حيوانات حلال گوشت و حرام گوشت بسيار است و در محرمات ذبيحه خلاف بسيار است از چهار تا هفده (اول) خونى كه از ذبيحه بيرون مى‌آيد نه آنچه در رگها ميماند و آنچه در ميان دل و جگر ميماند پاكست و در حلال بودن آن خلاف كرده‌اند (دوم) سپرز است و خلافى در حرمت آن ظاهر نيست (سوم) ذكر است و در آن هم خلافى معلوم نيست (چهارم) خصيها است و آن را نيز بى‌خلاف نقل كرده‌اند (پنجم) سرگين است و در آن نيز خلافى نقل نكرده‌اند باعتبار خباثت (ششم) مثانه است يعنى محل اجتماع بول (هفتم) مراره يعنى زهره (هشتم) مشيمه است و آن پرده ايست كه فرزند در ميان آن ميباشد (نهم) فرج ماده است بيرون و اندرونش (دهم) نخاع است يعنى مغز حرام كه در ميان فقرات پشت كشيده شده است (يازدهم) عليا است و آن دو پى كنده است كه از دو طرف فقرات ظهر از گردن تا استخوان پشت دبر كشيده است (دوازدهم) غده‌ها و گره‌ها است كه ميان چربى گوشت ميباشد (سيزدهم) ذات الاشاجع است و آن پى‌هائى است كه در پشت پاهاى حيوانات ميباشد (چهاردهم) خرزه دماغ است و آن غده خاكسترى رنگى است كه در ميان مغز كله ميباشد مانند كرمى كه تقريبا بقدر نخودى است (پانزدهم) حدقه است يعنى مردمك ديده كه محل سياهى است نه جميع چشم (شانزدهم) عروق است و گويا مراد ايشان رگهاى بزرگ باشد چنانكه در بعضى احاديث بجاى آن اوداج وارد شده است يعنى شاه رگها و احوط آنست كه حلقوم را هم نخورند و اگر تمام رگها مراد باشد بايد تمام گوشت را ريشه ريشه از يكديگر جدا كنند بروشى كه يهود ميكنند (هفدهم) دو گوش دلست و در غير پنج چيز كه اول مذكور شد خلاف كرده‌اند و بعضى مكروه دانسته‌اند خصوصا در عروق و گوشهاى دل كه اكثر علماء مكروه ميدانند و ابن بابويه گفته است كه در بعضى از روايات بجاى حيا يعنى فرج جلد واقع شده است.

و باين سبب بعضى از معاصرين كله و پاچه را حرام ميدانند باعتبار آنكه غالبا آنها را با پوست ميپزند و بچنين حديث مرسلى با معارضه عمومات آيات و اخبار اثبات حرمت مشكلست با آنكه احاديث در باب كله و پاچه وارد شده است بدون استثنائى و قيدى و ممكنست كه مراد از جلد فرج باشد بقرينه آنكه بجاى حيا واقع شده است و در آيه كريمه وارد شده است كه در روز قيامت شهادت خواهد داد از براى شما گوش شما و ديده‌هاى شما و جلود شما و