گفتم هر چند زنا كند و هر چند دزدى كند بسر اشاره نمود كه بلى و ايضا روايت كرده است از عمرو بن الياس كه گفت داخل شدم بر أبو بكر حضرمى در وقت جان كندن گفت اين وقت وقتى نيست كه كسى دروغ بگويد گواهى ميدهم بر جعفر بن محمد كه من از او شنيدم كه فرمود كه مس نميكند آتش جهنم كسى را كه در وقت مردن اعتقاد بولايت ما داشته باشد و بروايت ديگر گفت از آن حضرت شنيدم كه گفت داخل جهنم نميشود احدى از شما و از اين باب احاديث بسيار هست اما احاديث بسيار ديگر هست معارض اين احاديث كه دلالت ميكند بر وقوع عذاب بر مؤمنان فى الجمله چنانكه بعضى گذشت و ابن بابويه و شيخ طوسى بسندهاى صحيح و معتبر از جابر روايت كرده‌اند كه حضرت باقر فرمود اى جابر آيا اكتفا ميكند كسى كه دعوى تشيع ميكند بهمين كه قائل باشد بمحبت ما اهل بيت و اللّه كه نيست شيعه ما مگر كسى كه بپرهيزد از معاصى و بسيارى ياد خدا و كثرت روزه و نماز و نيكى با پدر و مادر و تعهد نمودن احوال همسايگان از فقرا و مسكينان و قرض‌داران و يتيمان و راستگوئى حديث و تلاوت قرآن و زبان نگاه داشتن از سخن مردم مگر بنيكى و امينان خويشان و قبيله خود باشند در همه چيز پس جابر گفت يا بن رسول اللّه من احدى از شيعه شما را باين صفات نمى‌بينم حضرت فرمود اى جابر براههاى باطل مرو بس است مرد را كه بگويد دوست ميدارم على را و او را امام ميدانم اگر بگويد من دوست ميدارم حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله و سلّم را و حال آنكه حضرت رسول بهتر است از على و عمل رسول را بجا نياورد و متابعت سنت او نكند آن محبت باو فائده نخواهد بخشيد پس از خدا بترسيد و عمل كنيد از براى تحصيل ثوابها كه نزد خداست ميان خدا و ميان احدى از خلق او خويشى نيست محبوبترين بندگان بسوى خدا و گرامى‌ترين ايشان بر خدا كسى است كه پرهيزكارتر باشد از براى خدا و عمل‌كننده‌تر باشد بطاعت خدا بخدا سوگند كه تقرب نميتوان جست بسوى خدا مگر بطاعت او با ما برات بيزارى از آتش جهنم نيست و ما را بر خدا حجتى نيست هر كه مطيع خدا است او ولى ما است و هر كه عاصى خداست دشمن ما است بولايت ما نميتوان رسيد مگر بپرهيزكارى و عمل در خصال از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه نيست شيعه مگر كسى كه عفيف باشد شكم و فرج او از حرام و شديد باشد اجتهاد و سعى او در عمل و اطاعت را خالص گرداند از براى خالق خود و اميد ثواب او و خوف از عقاب او داشته باشد اگر چنين جماعتى را ببينى اينها شيعه جعفرند و شيخ مفيد در ارشاد و شيخ طوسى در مجالس روايت كرده‌اند كه حضرت امير در شب ماهى از مسجد بيرون آمد و متوجه قبرستان‌