تعالى ميفرمايد اگر اجتناب كنيد از كباير آنچه نهى كرده‌اند شما را از آن تكفير ميكنيم و مى‌آمرزيم از آن گناهان شما را و داخل ميكنيم شما را در مدخل و منزل نيكوئى گرامى راوى گفت يا بن رسول اللّه پس شفاعت از براى كى لازم و واجب ميشود از مؤمنان فرمود كه خبر داد مرا پدرم از پدرش على عليه السّلام كه گفت شنيدم از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه نيست شفاعت من مگر از براى اهل كباير از امت من و اما نيكوكاران پس بايشان راه اعتراضى نيست و احتياج بشفاعت ندارند راوى گفت چگونه شفاعت از براى اهل كباير ميباشد و حال آنكه حقتعالى ميفرمايد وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ يعنى شفاعت نميكنند شفاعت كنندگان مگر از براى كسى كه پسنديده باشد و كسى كه مرتكب كباير ميشود پسنديده نيست حضرت فرمود هيچ مؤمنى نيست كه ارتكاب گناهى بكند مگر آنكه بد مى‌آيد او را اين فعل و پشيمان ميشود از آن و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه بس است پشيمانى از براى توبه فرمود كه هر كه شاد كند او را حسنه او و آزرده كند او را گناه او پس او مؤمن است پس كسى كه پشيمان نشود از گناهى كه مرتكب او ميگردد پس او مؤمن نيست و از براى او شفاعت واجب نيست و ظالم بر نفس خود خواهد بود و حقتعالى ميفرمايد كه نيست در قيامت ظالمان را دوستى و نه شفيعى كه سخن او را شنوند و اطاعت او كنند راوى گفت يا رسول اللّه بچه جهت مؤمن نيست كسى كه پشيمان نشود بر گناهى كه مرتكب آن گردد حضرت فرمود زيرا كه هر كه مرتكب شود كبيره‌اى از گناهان را داند بعلم يقين كه او را وعيد عقاب كرده‌اند البته پشيمان ميشود بر آنچه كرده است و هرگاه پشيمان شود تائب خواهد بود و مستحق شفاعت خواهد گرديد و هرگاه نادم بر آن نباشد مصر خواهد بود و مصر آمرزيده نميشود براى آنكه مؤمن نيست و باور نكرده است عقوبت گناهى را كه مرتكب شده است و اگر ايمان بعقوبت مى‌داشت البته پشيمان ميشد و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرموده كه كبيره نيست با استغفار و صغيره نيست با اصرار و اما آنكه خدا فرموده است‌ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ يعنى شفاعت نميكنند مگر آن كسى را كه خدا دين او را پسنديده باشد و دين اقرار بخداست بر حسنات و سيئات يعنى در دين داخل است و كسى كه خدا دين او را پسنديده باشد البته پشيمان مى‌شود بر آنچه مرتكب شده است بر گناهان خود چون ميداند عاقبت آن را در قبر و قيامت و در تفسير عسكرى عليه السّلام مذكور است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرمود كه ولايت على عليه السّلام حسنه‌ايست كه بآن ضرر نميكند چيزى از سيئات هر چند بزرگ باشد مگر آنكه باهلش ميرسد از تطهير گناهان بمحنتهاى دنيا و ببعضى از عذاب در آخرت تا آنكه نجات بيابد از آن بشفاعت موالى طيبين و محبت على عليه السّلام و مخالفت آن حضرت سيئه‌