درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٨٢ - ٣ حسين بن روح نوبختى

اعتبار او،به مسأله نيابتش بازمى‌گردد.

پيش از آن،محمد بن عثمان،او را حلقه اتصال بين خود و وكلاى ديگرش در بغداد قرار داده بود.وى در زمان حيات نايب دوم،در دربار عباسى نفوذ چشمگيرى داشت و از ناحيه برخى مقامات دولتى كمك‌هاى مالى به او مى‌رسيد. [١]

نايب دوم،از دو يا سه سال پيش از درگذشت خود،با ارجاع برخى از شيعيان كه اموالى از سهم امام و غير آن پيش او مى‌بردند به حسين بن روح نوبختى،زمينه را براى نيابت وى از طرف امام زمان عليه السّلام هموار مى‌كرد.او به كسانى كه در اين موضوع دچار شك و ترديد مى‌شدند،تأكيد مى‌كرد اين دستور،از طرف امام عليه السّلام صادر شده است. [٢]

وى در انتصاب حسين بن روح به جانشينى خود،تأكيد فراوانى مى‌كرد.گاهى به صورت انفرادى و گاهى ميان عموم شيعيان مخلص و وكلاى خويش،اين مطلب را يادآور مى‌شد.اين تأكيد،بدان علّت بود كه از طرف امامان عليهم السّلام،سخن صريحى كه بيانگر وثاقت،امانت و نيابت حسين بن روح صادر باشد،نشده بود.از طرفى ميان وكلاى بغداد،كسانى بودند كه در ظاهر ارتباط محمد بن عثمان با آنان بيشتر بود؛ازاين‌رو عوام و خواص شيعيان،تصور نمى‌كردند حسين بن روح به جانشينى انتخاب شود؛بدين سبب،نايب دوم از هر فرصتى براى تبيين نيابت خود از طرف امام زمان عليه السّلام،براى رفع شك و ترديد از آنان استفاده مى‌كرد. [٣]

پس از وفات ابو جعفر عمرى و وصيت او دربارۀ نصب حسين بن روح به عنوان نايب سوم امام غايب،ابو القاسم حسين بن روح به«دار النيابۀ»در بغداد آمد و بزرگان شيعه به گرد او جمع شدند.

حسين بن روح،با همكارى وكلاى بغداد و ساير مناطق،كار خويش را در جايگاه نيابت امام زمان عليه السّلام آغاز كرد و توانست با روش عالمانه و منطقى،در بين دوست و دشمن از پذيرش بالايى برخوردار شود.