درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٦٤ - ٤ ايجاد پرواى الهى در پرتو باور وجود امام زنده در جامعه

قرآن كريم در اين‌باره،خطاب به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم كه بزرگ‌ترين حجت الهى است،مى‌فرمايد:

وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ... [١] ؛

[اى رسول ما]تا زمانى كه تو در ميان ايشان[مسلمانان]هستى،خداوند هرگز آن‌ها را به عذاب[عمومى]گرفتار نخواهد كرد.

حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف كه نمونۀ كامل رحمت و مهر پروردگار است نيز به عنايت خاص خود بلاهاى بزرگ را به ويژه از جامعه شيعيان و فرد فرد آن‌ها دور مى‌كند؛گرچه در بسيارى از موارد،شيعيان به لطف و كرامت او توجه نداشته باشند و دست يارى‌گر او را بر سر خود نشناسند.

آن گرامى در مقام معرفى خود فرموده است:

أنا خاتم الاوصياء و بى يدفع اللّه عزّ و جلّ البلاء من اهلى و شيعتى؛ [٢]

من آخرين جانشين پيامبر خدا هستم و خداى تعالى به واسطۀ من بلاها را از خاندان و شيعيانم دور مى‌كند.

از موارد آشكار اين فائده را مى‌توان در جريان شكل‌گيرى انقلاب اسلامى ايران و سال‌هاى پرالتهاب دفاع مقدس،جست‌وجو كرد.ديده‌ها و شنيده‌ها حكايت از آن دارد كه بارها لطف و محبت آن امام بزرگوار بر سر ملت و مملكت سايه افكند و نظام اسلامى و ملت مسلمان و مهدوى را از گردنه توطئه‌هاى سنگين دشمن عبور داد.

٤.ايجاد پرواى الهى در پرتو باور وجود امام زنده در جامعه

از روايات اسلامى به دست مى‌آيد كه در دوران غيبت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالي فرجه الشريف و در زمان‌هاى معيّنى،اعمال انسان‌ها به آن حضرت عرضه مى‌شود.اين باور خود در ايجاد پرواى الهى،و خويشتن‌دارى برابر انجام كارها،نقشى بسيار مهم و اساسى دارد.

مرحوم كلينى در كتاب كافى،بخشى را با عنوان«باب عرض الأعمال على النّبىّ صلّى اللّه عليه و اله و سلّم