بنابراين شكى نيست كه بقاى مكتب تشيّع در گرو حمايت‌هاى آن امام پنهان بوده است.شيعه بر اين باور است كه آن حضرت همواره در هنگامه‌هاى حساس و حوادث تعيين‌كننده،بسان دستى غيبى اراده‌هاى نقش‌آفرين را در جهت اصلاح امور،هدايت كرده،اين باور الهى را از نابودى در پناه گرفته است.

اين اصلاحات به طور عمده با هدايت‌هاى باطنى صورت مى‌پذيرد.هدايت‌هايى كه گاهى به وسيلۀ شخص امام و گاهى به وسيلۀ ديگران دربارۀ صالحان و شايستگان انجام مى‌گيرد.

امام از راه باطن،بر نفوس افراد اشراف دارد و آنان را مورد هدايت و تربيت خود قرار مى‌دهد.با القاهاى نيكو،يا با نگه‌داشتن‌هاى باطنى،راه برخى از افراد را عوض مى‌كند يا آن‌ها را در راه صحيحى كه دارند،استوار و ثابت قدم مى‌دارد؛گرچه اين هدايت،از ديدگان پنهان است.

چه بسيار افرادى كه يكباره از راهى كه داشتند،برگشتند و هرگز حاضر نشدند دوباره بدان برگردند و چه بسيار افرادى كه در كار خود متزلزل و مردد بودند؛ولى يكباره در آن مستقر شدند.

٢.نگهداشت جامعه از نااميدى و سرخوردگى

بدون شكّ باور به امام غايب عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف سبب اميدوارى مسلمانان به آينده روشن مى‌شود.اين اميدوارى،از بزرگ‌ترين اسباب موفقيّت و پيشرفت است.جامعه شيعى،طبق باور خويش به وجود امام شاهد و زنده،همواره منتظر ظهور آن حضرت است.او را در ميان خود نمى‌بيند؛اما خود را يگانه و جدا از او نمى‌داند.بارى،امام پنهان،همواره مراقب حال و وضع شيعيان است و همين مسأله باعث مى‌شود پيروانشان به اميد لطف و عنايت حضرتش،براى رسيدن به وضع مطلوب جهانى تلاش كنند.

به بيان ديگر،امام-اگرچه غايب-نقطۀ اتكايى است كه پيروان خود را در ورطه‌هاى نابودى و نااميدى در حمايت و پناه خود مى‌گيرد و بسان پناهگاهى مطمئن پيروان خود را به تلاش و كوشش در راه رشد و تعالى وامى‌دارد.

بنابراين حالت اميد و انتظار به آينده از فوايد ديگرى است كه بر وجود آن حضرت مترتب است.بدون ترديد جامعه‌اى كه به پيشواى زنده-اگرچه غايب-معتقد است،