درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٣٧ - ١ پنهان بودن جسم

به نظر مى‌رسد تفسير نخست،غير قابل پذيرش باشد؛چرا كه هيچ دليلى وجود ندارد كه آن حضرت داراى جسمى با ويژگى اين تفسير باشد.بلكه برعكس،آن حضرت مانند تمام انسان‌ها داراى جسمى مادى است.آن‌گونه كه پدران بزرگوارشان و رسول گرامى اسلام عليهم السّلام بودند.

با اين بيان،تفسير دوم مورد پذيرش است.

در يك بررسى جامع در سخنان معصومان عليهم السّلام برخى روايات كه بيان‌كنندۀ اين ديدگاه كلّى است،بدين قرار است:

امام على عليه السّلام در اين‌باره در روايتى طولانى فرمود:

...تا آن‌گاه كه از فرزندان من از ديدگان مردمان پنهان شود...پس به پروردگار على سوگند!حجّت حق بر زمين استوار است.در جاده‌ها حركت مى‌كند.در خانه‌ها و قصرها وارد مى‌شود و در شرق و غرب زمين به گردش مى‌پردازد.سخن مردم را مى‌شنود و بر گروه مردم سلام مى‌كند.مى‌بيند و ديده نمى‌شود،تا زمان ظهور وعدۀ الهى و نداى آسمانى.هان!آن روز،روز شادى فرزندان على و پيروان او است [١].

امام صادق عليه السّلام فرمود:

يفقد النّاس امامهم يشهد الموسم فيراهم و لا يرونه؛ [٢]

مردم امام خويش را گم مى‌كنند؛پس آن امام در موسم حج حضور مى‌يابد و مردم را مى‌بيند؛ولى مردم او را نمى‌بينند.

همان حضرت فرمود:

للقائم غيبتان يشهد فى إحداهما المواسم يرى النّاس و لا يرونه؛ [٣]

براى قائم دو غيبت است كه در يكى از آن دو در موسم حج حاضر مى‌شود مردم را مى‌بيند؛ولى مردم او را نمى‌بينند.