درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٥ - پيشينه امامت در خردسالى

يكى از مفسران اهل سنّت،حكمى را كه خداوند به حضرت يحيى عليه السّلام داد،همان نبوّت دانسته،بر اين باور است كه خداوند متعال،عقل او را در سنين كودكى محكم و كامل كرد و به او وحى فرستاد. [١]

در يكى از تفسيرهاى معاصر،پس از آيۀ پيشين مى‌خوانيم:

درست است كه دوران شكوفايى عقل انسان به صورت معمول حدومرز خاصى دارد؛ولى مى‌دانيم هميشه در انسان‌ها افرادى استثنايى وجود داشته‌اند.

چه مانعى دارد كه خداوند اين دوران را براى بعضى از بندگانش به خاطر مصالحى فشرده‌تر كند و در سال‌هاى كمترى چكيده نمايد؛همان‌گونه كه براى سخن گفتن،به صورت معمول گذشتن يكى دو سال از تولد لازم است؛ در حالى كه مى‌دانيم حضرت عيسى عليه السّلام در همان روزهاى نخست زبان به سخن گشود؛آن هم سخنى پرمحتوا كه طبق روال عادى در شأن انسان‌هاى بزرگسال بود. [٢]

در ادامه،اين آيه را دليل روشنى بر درست بودن امامت برخى ائمه عليهم السّلام در خردسالى دانسته است.

بنابراين،همان‌گونه كه خداوند متعال،مقام نبوّت را به كودك خردسالى داد، مى‌تواند مقام امامت را نيز با تمام ويژگى‌هاى لازم،به كودكى عطا فرمايد.

پيشينه امامت در خردسالى

همان‌گونه كه پيش از اين نيز ياد شد،روايت‌هاى فراوان و شواهد تاريخى،گوياى آن است كه پيش از حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف دو امام(امام جواد و امام هادى عليهما السّلام)نيز پيش از سن بلوغ جسمانى به امامت رسيدند.اين،خود ايجاد آمادگى براى پذيرش امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف،در كودكى بود.