درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢١٣ - ١ گسترش اميدهاى واقعى

نزديك دانستن ظهور باعث مى‌شود توجه به حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف بيش از پيش افزايش پيدا كند،مشكلات ديگر،تحت الشعاع قرار گرفته،تمام رفتار در راستاى رضايت آن حضرت انجام شود.

آثار فردى و اجتماعى تربيتى انتظار

اگر كسى به راستى به تمام شرايط انتظار،پايبند بود و بايسته‌هاى موردنظر را انجام داد، آثارى تربيتى براى وى در پى خواهد داشت كه برخى چنين است:

١.گسترش اميدهاى واقعى

همان‌گونه كه پيش از اين ياد شد،انسان براى تداوم زندگى و تحمل دشوارى‌هاى آن، نيازمند انگيزه‌اى نيرومند است كه در پديده‌اى با نام«اميد به آينده»تجلى مى‌يابد؛ آينده‌اى كه به مراتب،عالى‌تر،زيباتر و بهتر از امروز باشد؛اين مسأله-به ويژه براى جوانان-داراى اهميّت بيشترى است؛زيرا آنان مى‌توانند در پرتو«اميد به فردايى بهتر»به نيروى فراوان خود،جهت و معنا بخشند.

از روايات نورانى معصومان عليهم السّلام استفاده مى‌شود كه انتظار حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف،سبب گسترش اميد راستين مى‌شود.اين مهم،نه فقط بر پيروان اين مكتب سترگ روشن است كه بر بيگانگان نيز محرز است.يكى از نويسندگان معاصر دربارۀ اميدبخشى اين اعتقاد زندگى‌بخش حكايتى نقل كرده كه خالى از لطف نيست.وى مى‌گويد:

در يك جلسه هفتگى كه با يك استاد فرانسوى محقق در تشيع(هانرى كربن) تشكيل مى‌شد،از پروفسور سؤال شد:«آيا راست است كه پس از جنگ، بازگشت محسوس در اروپا به معنويات و ديندارى پيدا شده است؟»پاسخ داد:

«كاتوليك‌ها خيلى فعاليت مى‌كنند؛ولى فايده ندارد.مسيحيت دين پيشين و مرده است و پاسخ سؤال روز و انتظارات آينده را نمى‌تواند بدهد.اسلام با آن كه دين تازه‌ترى است،براى اهل تسنن كه پا از زمان پيغمبر جلو نگذاشته‌اند،با«خاتميّت»باب معنويت و تربيت،بسته مى‌شود و ناظر به آينده نيست.فقط اقليت«شيعه»هستند كه با اعتقاد و انتظار«امام غايب»، اميدوارانه به آيندۀ دنيا و داراى روح و دل،زنده‌اند و مسايل فلسفى و