درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٨٩ - بابيه،يك انحراف بزرگ
اسلامى را به انحراف نكشاند.علاوه بر آن-چنانكه خواهد آمد-ميرزا على محمد باب،غير از ادعاى دروغين بابيّت،ادعاى ديگرى مطرح كرد كه زمينهساز فرقۀ ديگرى به نام«بهائيت»شد.
بابيه،يك انحراف بزرگ
«باب»در لغت فارسى به معناى پدر،سزاوار،ملايم،متعارف و حاجب است.در عربى نيز به معناى«در»و«محل ورود و خروج»به كار مىرود.راغب اصفهانى مىگويد:محل دخول و ورود به چيزى را باب مىخوانند؛مانند«باب المدينه»يا«باب البيت».
در روايات فراوانى،از پيشوايان معصوم عليهم السّلام با عنوان«باب اللّه»ياد شده است. [١]در دعاى ندبه مىخوانيم:«أين باب اللّه الّذى منه يؤتى؟» [٢]
بنابراين باب،يعنى چيزى كه مىتوان به وسيله آن به چيز ديگر رسيد.حديث«انا مدينة العلم و علىّ بابها» [٣]بدان معنا است كه به وسيله حضرت على عليه السّلام مىتوان به شهر علم دست يافت.از ديگر موارد،مىتوان به«باب الحوائج»،«باب حطّه»،«باب مدينة علم النّبى صلّى اللّه عليه و اله و سلّم» [٤]،«باب الحكمة»و«باب اللّه»اشاره كرد.
اما«باب»امامان عليهم السّلام در اصطلاح،به كسى گفته مىشود كه به معصومان عليهم السّلام بسيار نزديك است و در همه كارها يا كارى خاص،نماينده مخصوص آنان شمرده مىشود [٥].
بر ايناساس،مىتوان وكيل يا نماينده امام را«باب»امام ناميد.
[١] .شيخ كلينى،كافى،ج ١،ص ١٤٥،ح ٧؛و ر.ك:شيخ صدوق،من لا يحضره الفقيه،ج ٢،ص ٥٨٩؛ تهذيب،ح ٦،ص ٢٧.
[٢] .سيد بن طاوس،الاقبال،ص ٢٩٧.
[٣] .وسائل الشيعة،ج ٢٧،ص ٣٤،ح ٣٣١٤٦؛شيخ صدوق،عيون اخبار الرضا عليه السّلام،ج ٢،ص ٦٦.
[٤] .ر.ك:ابن شهر آشوب،مناقب،ج ٤،ص ٣٢٣؛علامه مجلسى،بحار الانوار،ج ٤٨،ص ٦؛شيخ صدوق، خصال،ج ٢،ص ٦٢٦؛شيخ طوسى،أمالى،ص ٥٢٥؛الاقبال،ص ٦١٠.
[٥] .ر.ك:علامه مجلسى،بحار الانوار،ج ١٧،ص ٢٥٣.