درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٧٨ - ٥ ابو جعفر محمد بن على شلمغانى

پس از هفت ماه محاكمه،علماى شرع او را مرتد و خارج از دين اسلام شمردند (٢٤ ذيقعده ٣٠٩ ق)و به فرمان مقتدر و وزير او حامد بن عباس به دار آويخته شد. [١]سپس جسد او را سوزاندند و سرش را بر بالاى جسر بغداد زدند.

٥.ابو جعفر محمد بن على شلمغانى

پيش از اين گفته شد شلمغانى از ياران امام حسن عسكرى عليه السّلام و از دانشمندان،دبيران و محدثان زمان خود در بغداد بود.كتاب‌هاى بسيارى داشت و در آن‌ها،انبوه رواياتى را كه از امامان اهل بيت عليهم السّلام شنيده بود،گردآورى و دسته‌بندى كرده بود. [٢]

هنگامى كه راه انحراف و ارتجاع را در پيش گرفت و از نظر انديشه،عقيده و عملكرد تغيير يافت؛در روايات تغييراتى ايجاد مى‌كرد؛هرچه مى‌خواست بر آن‌ها مى‌افزود و هرچه دلخواه او بود،كم مى‌كرد.

همان‌گونه كه پيش از نيز ياد شد،نجاشى در رجال خود مى‌نويسد:

ابو جعفر محمد بن على شلمغانى از پيروان مذهب اماميه بود؛اما رشك و حسد بر مقام ابو القاسم حسين بن روح،وى را بر آن داشت كه ترك مذهب اماميه گويد و داخل كيش‌هاى مردود شود؛تا بدآن‌جا كه از طرف امام غايب توقيعاتى بر ضد او صادر شد.سرانجام به امر سلطان(دولت)به دار آويخته شد. [٣]

حسين بن روح،از سال انتصاب خود به مقام نيابت سوم(جمادى الآخر ٣٠٦ ق)در بغداد با عزّت و احترام مى‌زيست و خاندان آل فرات كه وزارت بنى عباس به دست ايشان بود، از طرفداران شيعه بوده و از او حمايت مى‌كردند.

در ربيع الاول سال ٣١٢ ق وزارت به حامد بن عباس انتقال يافت و آل فرات و كسان ايشان از كار بركنار شده و به زندان افتادند.