درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٢٩ - امّا مقدّمه دوّم حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف ناگزير اين سنّت را انجام مىدهد

با توجه به آيات و روايات پيشين و وجود كلمات امر،مانند«انكحوا»در آيات،و تشويق به ازدواج در روايات،و سفارش در عمل به سنّت پيامبر خدا،استحباب شرعى ازدواج قابل استنباط است.

امّا مقدّمه دوّم [حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف ناگزير اين سنّت را انجام مى‌دهد.]

لزوم عمل امام عليه السّلام به امر شرعى و سنّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم پرسش‌هايى را پديد مى‌آورد؛ از جمله اين كه:

با توجه به مستحبات بسيار زياد،آيا امام عليه السّلام به همه آن‌ها عمل مى‌كند؟يا از آن امور انتخاب كرده و گزينشى عمل مى‌كند؟

بدون ترديد پيشوايان معصوم عليهم السّلام مانند پيامبران،چون هدايت مردم را به عهده دارند -هميشه در عمل به احكام الهى پيشگام بوده‌اند.به صورت اساسى،رسالت آنان ايجاب مى‌كرد نخست خود عامل به دستورهاى الهى باشند و در صحنه عمل براى ديگران الگو و نمونه باشند؛بنابراين،در لزوم عمل كردن امام به مستحبّات دو نكته وجود دارد:

١.هدايت و رهبرى و الگوى كامل بودن براى مردم كه ايجاب مى‌كند امام در زندگى و معاشرت و در برخورد با ديگران به گونه‌اى شايسته عمل كند و در عمل به دستورهاى دينى(واجب و مستحب)پيشگام باشد.

٢.اقتضاى جايگاه و منزلت انسان كامل،ايجاب مى‌كند به مستحبات عمل كند.

بدون ترديد،نكته اوّل در زمان غيبت امام عليه السّلام موضوعيت ندارد؛زيرا امام عليه السّلام در ديد مردم نيست،و امامت وى در باطن است،نه در ظاهر؛ولى نكته دوّم در رسيدن به مطلوب(امام به مستحبّات شرعى پايبند و سزاوارتر از ديگران است)كافى است.

با توجه به دو مقدّمه‌اى كه گذشت،عدّه‌اى معتقدند امام زمان عليه السّلام در عصر غيبت ازدواج كرده و صاحب همسر و فرزند است.

در پاسخ اين دليل گفته شده است:

اگر انجام ازدواج را بر استحباب نيز حمل كنيم،نكته قابل توجه اين است كه اين استحباب،با مسأله بسيار مهم غيبت و فلسفه آن،در تعارض است.