نه؛ما مأمور نيستيم كه اصرار به ديدن حضرت داشته باشيم.كسى ممكن است خدمت حضرت مشرف بشود؛امّا آنانى كه مشرّف شدند،خبرى نمى‌دهند.آنان،تظاهر به اين مسايل نمى‌كنند.براساس رواج همين تفكر غلط،خيلى‌ها مى‌آيند پيش ما و مى‌گويند:«آقا!دعا كنيد تا حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف را ببينيم». [١]

يكى ديگر از مراجع،اين مطلب را اين‌گونه بيان كرده است:

نبايد اين مطلب را در جامعه گسترش دهيم كه بايد بيابان‌ها و كوه و دشت را طى كنيم تا آن حضرت را ببينيم.خود آن حضرت نيز فرموده‌اند:«هركسى ادعاى مشاهده نموده،بايستى او را تكذيب كنيد.»اصلا ما نيازى به اين حرف‌ها نداريم.

آنچه وظيفه ما و همه شيعيان و دوستداران آن حضرت است،اشاعه فرهنگ صحيح «مهدويّت»،«مهدى‌زيستى»و«ترويج افكار ائمه عليهم السّلام»است. [٢]

صرف‌نظر از اين كه به دنبال ديدار حضرت بودن،امرى لازم و يا غير لازم است، مى‌پردازيم به ديدگاه‌هاى متفاوت دربارۀ ملاقات با آن حضرت.

همان‌گونه كه پيش از اين ياد شد،به دليل وجود روايات و حكايات متعارض،در اين بحث،ديدگاه‌هاى متفاوتى وجود دارد: [٣]

[ديدگاه‌ها در خصوص ملاقات]

١.عدم امكان ملاقات به طور مطلق

اين ديدگاه،به طور اساسى از رواياتى قابل استفاده است كه از ناپيدايى آن حضرت در دوران غيبت سخن به ميان آورده است.برخى از اين روايات،با مضامين ذيل [٤]اين ديدگاه را شكل مى‌دهند:

[١] .آيت اللّه مكارم شيرازى در ديدار با دانش‌پژوهان مركز تخصصى مهدويّت،فصلنامه انتظار،ش ١١،ص ٢٩-٣٠.

[٢] .آيت اللّه فاضل لنكرانى در ديدار با دانش‌پژوهان مركز تخصصى مهدويّت،همان،ش ٣،ص ٢٧.

[٣] .اين نكته در خور دقّت است كه نه آنان كه ادعاى ملاقات در غيبت كبرا را نمى‌پذيرند از اسلام و تشيّع دورند و نه كسانى كه به آن عقيده دارند،از ايمان بيشترى برخوردارند؛چرا كه هريك،ادله‌اى بر ادعاى خود ارائه مى‌كنند و به رواياتى تمسك مى‌جويند.

[٤] .از آن‌جا كه در درس مربوط به چگونگى غيبت،به صورت مفصل روايات موردنظر را نقل كرديم، اين‌جا فقط به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم.