درسنامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١١٠ - پيشدرآمد

از جمله خود حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف تأكيد فرموده است شيعيان در دوران غيبت در جست‌وجو و ديدار با آن حضرت نباشند.آن حضرت در توقيع شريف،در پاسخ كسى كه از خانه و ديار خود دل كنده بود و در پى ديدار آن حضرت تلاش فراوانى مى‌كرد، وى را از اين تلاش برحذر داشته،فرموده است:

من بحث فقد طلب و من طلب فقد دلّ و من دلّ فقد أشاط و من أشاط فقد أشرك؛ [١]

هركس جست‌وجو كند،هر آينه مى‌طلبد و هركس بطلبد،به ديگران بنمايد و هركس به ديگران بنمايد،به كشتن دهد و هركس به كشتن دهد،مشرك شود.

آن شخص نيز در امتثال امر مولاى خود چنين كرده،به ديار خود بازگشت.

نيز آن حضرت در توقيعى ديگر،پس از آن كه سير امامت را تا امام عسكرى عليه السّلام بيان مى‌فرمايد،اين‌گونه ادامه مى‌دهد:

...وصى بها إلى وصىّ ستره اللّه عزّ و جلّ بأمره إلى غاية و أخفى مكانه بمشيّته...فليدعوا عنهم اتّباع الهوى و ليقيموا على أصلهم الّذى كانوا عليه و لا يبحثوا عمّا ستر عنهم فيأثموا و لا يكشفوا ستر اللّه عزّ و جلّ فيندموا...

؛ [٢]

...وصايتى كه در دست داشت،به وصى خود سپرد كه خداى عزّ و جلّ او را پنهان كرد،تا مدتى كه دارد.و به مشيّت خود جايش را نهان داشت...و بايد پيروى هواى نفس را از سر بگذراند و بر اساسى كه داشتند و بر آن بودند،بر سرپا بايستند.و از آنچه بر آن‌ها پوشيده شده است،كاوش نكنند كه به گناه مى‌افتند.و پرده‌اى كه خداى عزّ و جلّ افكنده است،بالا نزنند،تا پشيمان شوند...».