هرقدر آگاهى و يقين شخص به ظهور امام عليه السّلام بيشتر و عميق‌تر باشد، انتظارش به آن، بيشتر است. اگر شك و ترديدى در اصل وقوع آن داشته باشد يا اعتقادش به آن سست و ضعيف باشد، انتظارش هم به همان اندازه سست خواهد بود.

پيشوايان معصوم عليهم السّلام با در نظر گرفتن اين نكتۀ اساسى، همواره در سخنان نورانى خود، باور قطعى به ظهور آخرين حجّت الهى را تقويت كرده، ايشان را از هرگونه نااميدى، پرهيز مى‌دادند. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود:

قيامت برپا نمى‌شود، تا اين‌كه قيام‌كننده‌اى به حق از خاندان ما قيام كند و اين، هنگامى است كه خداوند به او اجازه فرمايد. هركس از او پيروى كند، نجات مى‌يابد و هر كس از او سرپيچد، هلاك خواهد شد. [١]

٤. دوست داشتن ظهور مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

كسى كه به ظهور امام زمان عليه السّلام معتقد است و وقوع آن را هم نزديك مى‌بيند، هرقدر ظهور موعود را بيشتر دوست بدارد، انتظارش براى آن بيشتر خواهد بود و اگر آن را خوش نداشته باشد، انتظارش ضعيف و سست مى‌شود. اين دوست داشتن فقط زمانى به وجود مى‌آيد كه مؤمنان، تصوير روشنى از زمان ظهور حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف داشته باشند، تا اين‌كه نه فقط از آن نهراسند، بلكه براى وقوعش لحظه‌شمارى كنند.

متأسفانه تصويرسازى دوران ظهور حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف همواره از افراطها و تفريطها در امان نبوده است. گاهى دوران حكومت آن حضرت را سخت‌ترين و تلخ‌ترين دوران ياد مى‌كنند و گاهى آن دوران را دوران رفاه و آسايش مطلق و تن‌پرورى معرفى مى‌نمايند كه بدون ترديد، هر

[١] . «لا تقوم السّاعة حتّى يقوم القائم الحقّ منّا و ذلك حين يأذن اللّه عزّ و جلّ له و من تبعه نجا و من تخلّف عنه هلك اللّه اللّه عباد اللّه فأتوه و لو على الثّلج فإنّه خليفة اللّه عزّ و جلّ و خليفتى» ، شيخ صدوق، عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج ٢، ص ٥٩. ر. ك: اربلى، كشف الغمة فى معرفة الائمة عليهم السّلام، ج ٢، ص ٤٥٩.