از اين‌جا بود كه پيروان راستين اهل بيت عليهم السّلام با اين باور كه مقام امامت امرى فراتر از محاسبات ظاهرى است در امامت امام هادى عليه السّلام، با اطمينان بيشترى آن را پذيرفتند. چرا كه ايشان نيز در سنّ هشت سالگى به امامت رسيد. [٢]

از آن‌جا كه شرايط امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف ديگرگون بود، ترديدهايى در ذهن شيعه پديد آورده، كار امام حسن عسكرى عليه السّلام را مشكل ساخت.

آن حضرت، نه فقط در سن كمتر از ديگر امامان به امامت رسيد، بلكه ولادتش نيز به خاطر مصالحى پنهانى بود و تا زمان امامت، جز اندكى، جمال دل‌آراى او را نديده بودند. البته حافظۀ شيعه، آموزه‌هاى پيشوايان معصوم عليهم السّلام پيشين را كه با اقداماتى مناسب، براى اين امر زمينه‌سازى كرده بودند [٣]، هرگز فراموش نكرده بود.

شايان ذكر است كه افزون بر پيامبران و پيشوايان معصوم عليهم السّلام كه به تأييد الهى داراى ويژگى‌هاى خاصى هستند، بين انسان‌هاى معمولى نيز كسانى يافت مى‌شوند كه داراى نبوغ خاصى هستند كه آن‌ها را از ديگران متمايز مى‌كند.

يكى از پژوهشگران معاصر، پس از بيان آيات و روايات، كودكان نابغه‌اى را مؤيد رخداد فوق ياد كرده، افرادى چون ابو على سينا، فاضل هندى، توماس يونگ، را فقط نمونه‌اى از اين‌گونه انسان‌ها دانسته است. [٤]

برآيند سخن آن‌كه: امامت مانند نبوّت، موهبتى الهى است كه خداى متعال به بندگان برگزيده و شايستۀ خود بخشيده است و در اين بخشش سن و سال، دخالتى ندارد؛ ازاين‌رو امر پيشوايى در كودكى، نه فقط امرى بعيد نيست كه در طول تاريخ ميان پيامبران الهى عليهم السّلام سابقه‌اى ديرينه دارد. و كسانى كه براى خرده‌گيرى بر پيروان مكتب اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام اين مطلب را دستاويز خود قرار داده‌اند، در بيان پيامبرى برخى پيامبران و نبوغ برخى بزرگان

[١] . همان، ج ٢، ص ٣٢٢، ح ١٢.

[٢] . ر. ك: شيخ مفيد، الارشاد، ج ٢، ص ٢٩٧.

[٣] . ابن ابى زينب نعمانى، الغيبة، ص ٣٢٢، ح ١.

[٤] . ابراهيم امينى، دادگستر جهان، ص ١٢٣ و ١٢٤.