فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٦٠ - امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

«به اين موضوع چه احتياجى داريد؟ اين ابو جعفر است كه او را به جاى خود نشانده و قائم‌مقام خود ساخته‌ام»

و فرمود: «ما خاندانى هستيم كه خردسالانمان موبه‌مو از بزرگسالان‌مان ارث مى‌برند.» [١]

اين روايت، بيانگر آن است كه مقام امامت، به كمى و يا زيادى سن ربطى ندارد.

ابو بصير گويد: خدمت امام صادق عليه السّلام رسيدم، در حالى كه كودك نابالغى عصاكش من بود. حضرت به من فرمود:

چگونه خواهيد بود زمانى كه حجت بر شما هم سال اين كودك باشد؟» [٢]

يا فرمود: «همسال اين كودك بر شما ولايت داشته باشد. [٣]

صفوان بن يحيى گويد: به امام رضا عليه السّلام گفتم: پيش از آن‌كه خدا ابو جعفر را به شما ببخشد، دربارۀ جانشينتان از شما مى‌پرسيديم و شما مى‌فرموديد: «خدا به من پسرى عنايت مى‌كند.» اكنون او را به شما عنايت كرد و چشم ما را روشن نمود.

اگر خداى ناخواسته براى شما پيش آمدى پديد آيد به كه بگرويم؟» حضرت با دست به ابو جعفر كه برابرش ايستاده بود، اشاره فرمود.

عرض كردم: «قربانت شوم! اين پسر، سه ساله است.» فرمود:

چه مانعى دارد؟ عيسى سه ساله [كمتر]بود كه به حجّت قيام كرد. [٤]

اگرچه برخى برابر اين ارادۀ از خود واكنش‌هاى نامناسبى نشان دادند، كم نبودند انسان‌هاى وارسته‌اى كه برابر اين خواست الهى، در كمال تواضع سر فروتنى و پذيرش فرود آورده، با خشنودى كامل آن را پذيرفتند. از جملۀ ايشان، على بن جعفر بن محمد، عموى امام رضا عليه السّلام"بود كه در كهولت سن، برابر امام جواد عليه السّلام در