فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٤٨١ - همسر و فرزند مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

و تشويق به ازدواج در روايات، و سفارش در عمل به سنّت پيامبر خدا، استحباب شرعى ازدواج قابل استنباط است.

لزوم عمل امام عليه السّلام به امر شرعى و سنّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم پرسش‌هايى را پديد مى‌آورد؛ از جمله اين‌كه:

با توجه به انبوه كارهاى مستحب، آيا امام عليه السّلام به همۀ آن‌ها عمل مى‌كند؟ يا از آن امور انتخاب كرده و گزينشى عمل مى‌كند؟

با توجه به دو مقدّمه‌اى كه گذشت، برخى بر اين باورند امام زمان عليه السّلام در عصر غيبت ازدواج كرده و صاحب همسر و فرزند است.

در نقد اين دليل گفته شده است:

اگر انجام ازدواج را بر استحباب نيز حمل كنيم، نكتۀ قابل‌توجه اين است كه اين استحباب، با مسألۀ بسيار مهم غيبت و فلسفۀ آن، در تعارض است.

اين پرسش پيش مى‌آيد كه اهميّت ازدواج، در جايگاه يك مستحب بيشتر است يا امر بسيار مهم امر به معروف و نهى از منكر؟ ناگزير پاسخ داده خواهد شد: امر به معروف مهم‌تر است. حال آيا امام عصر عليه السّلام از اين همه منكرى كه رخ مى‌دهد خبر دارد يا خير؟ نيز گفته مى‌شود: خبر دارد؛ پس چرا نهى از منكر نمى‌كند؟ خواهد گفت: با مقام غيبت حضرت در تعارض است. حال اين پرسش پيش مى‌آيد كه آيا واجبى به اين اهميّت در تعارض با غيبت ترك مى‌شود؛ اما امر مستحب نه؟

نه فقط امر به معروف كه بسيارى از شؤونات امام است كه به دليل غيبت او به صورت موقت ترك مى‌شود.

افزون بر اين‌كه روايت نبوى مى‌گويد: «فمن رغب عن سنّتى فليس منّى» ؛ [١]و آن، بدين معناست كه با آن، به مخالفت برخيزد. بر ما روشن است كه هركس اگر به دليل‌هايى نتوانست ازدواج كند، به اين معنا نيست كه با آن مخالف است.

افزون بر دليل پيشين كه مهم‌ترين دليل در اين‌باره است، دليل‌هااى ديگرى بر فرزنددار بودن آن حضرت نيز بيان شده است: