فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٥٥ - جزيرۀ خضرا

٣. معاصران او از قبيل علامۀ حلى و ابن داود كه كتابش را در سال ٧٠٧ قمرى به پايان رسانده هيچ اشاره‌اى به وى نكرده‌اند.

٤. على بن فاضل در روايت يادشده تصريح مى‌كند از اوّل تا آخر روايت خويش را در حضور طيبى و گروهى از عالمان حله و اطراف آن‌كه براى ديدار اين شيخ آمده بودند، نقل كرده است.

امّا-با اين وجود-هيچ‌يك از عالمان را نمى‌شناسيم كه به طور مستقيم يا با واسطۀ روايت يادشده را نقل كرده باشند. [١]

برخى از مهم‌ترين ايرادهاى متنى داستان از اين قرار است:

١. دلالت قصه بر تحريف قرآن؛

٢. تعارضات فراوان در متن؛

٣. نسبت طول عمر به غير از حضرت مهدى عليه السّلام؛

٤. حلال دانستن خمس بر شيعيان، بر خلاف نظر بيشتر فقهاى اسلام؛

٥. نام بردن پنج تن از علماى شيعه و ناديده گرفتن علماى بزرگ ديگر؛

علامه شيخ محمد تقى شوشترى در الاخبار الدخيلة پس از نقد عالمانه اين داستان و داستان بعدى مى‌نويسد:

شايد ناقل اين دو داستان، از دشمنان شيعه بوده كه چنين داستانى را جعل كرده است تا حقايق را وارونه جلوه دهد.

و نيز مى‌نويسد:

در داستان جزيرۀ خضرا آمده است كه: «شمار فرمانده‌هاى لشكر امام زمان عليه السّلام سيصد نفر بودند.

و در داستان ابن انبارى آمده است كه:

مسافت سرزمين فرزندان امام زمان عليه السّلام به اندازۀ يك سال راه و جمعيت آن‌ها بسيار زياد است.

اگر ياران حضرت حجّت عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف تا اين اندازه زياد است، چرا ظهور نمى‌كند تا مخالفان را سركوب نمايد؟ چرا چنين چيزى در خبر يا اثرى از امامان عليهم السّلام با توصيف خصوصيات آن‌ها نيامده است؟ [٢]

اما متأسفانه با وجود تأكيد فراوان دانشمندان شيعه بر افسانه بودن