فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٥٨ - امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

خداوند سبحانه و تعالى در آيات قرآن، در بخشى از داستان حضرت مسيح عليه السّلام از زبان پيامبر خود در پاسخ منكران چنين مى‌فرمايد:

[كودك]گفت: من بنده خدا هستم، به من كتاب داده و مرا پيامبر قرار داده است.

يزيد كناسى از امام باقر عليه السّلام پرسيد:

«آيا عيسى بن مريم عليهما السّلام هنگامى كه در گهواره سخن گفت، حجّت خدا بر اهل زمان خود بود؟» حضرت فرمود:

او آن زمان پيغمبر و حجت غير مرسل خدا بود [-در آن زمان، به تبليغ و دعوت مأمور نبود]. مگر نمى‌شنوى گفته خود او را كه مى‌گويد: «من بندۀ خدايم. خدا به من كتاب داده و پيغمبر ساخته و هرجا باشم، پر بركتم قرار داده و تا زنده باشم، مرا به نماز و زكات سفارش كرده است.

عرض كردم: «در آن زمان و در همان حالى كه در گهواره بود، حجّت خدا بود بر زكريا؟»

فرمود:

. . . چون عيسى هفت ساله شد و خداى سبحانه و تعالى به او وحى فرستاد، از نبوت و رسالت خود سخن گفت و بر يحيى و همه مردم حجّت شد. . . . [٢]

حضرت يحيى عليه السّلام يكى ديگر از پيامبرانى است كه در كودكى به مقام نبوّت رسيد. خداوند سبحانه و تعالى در اين‌باره خطاب به وى فرمود:

اى يحيى! كتاب خدا را به جدّ و جهد بگير. ما از كودكى به وى حكم [نبوّت]داديم.

يكى از مفسران اهل سنّت، حكمى را كه خداوند سبحانه و تعالى به حضرت يحيى عليه السّلام داد، همان نبوّت دانسته، بر اين باور است كه خداوند سبحانه و تعالى، عقل او را در سنين كودكى محكم و كامل كرد و به او وحى فرستاد. [٤]

در يكى از تفسيرهاى معاصر، پس از آيه پيشين چنين آمده است:

درست است كه دوران شكوفايى