فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٣٦٢ - كوفه

خود را نيز همراه داشته‌اند، با احتساب حداقل يك زن و يك فرزند براى هرسرباز، به جمعيتى معادل ١٢٠ هزار تن براى اين شهر هنگام تأسيس دست مى‌يابيم.

حضرت على عليه السّلام در سال ٣٦ ق اين شهر را مركز خلافت خود برگزيد. از آن پس، اين شهر در تاريخ پر فرازونشيب خود، حوادث فراوانى را پشت سر گذاشته است.

مردم اين شهر در طول تاريخ با وجود دارا بودن صفات برجسته و پسنديده، داراى صفات ناشايست و نكوهيده‌اى نيز بوده‌اند كه در سخنان حضرت على عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام به خوبى منعكس شده است.

از روايات استفاده مى‌شود كه كوفه، پس از ظهور و قيام حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف پايتخت حكومتى و مركز خلافت و مقر دولت آن بزرگوار خواهد بود. مفضل از امام صادق عليه السّلام پرسيد: سرور من! خانۀ حضرت مهدى عليه السّلام و محل اجتماع مؤمنان كجا خواهد بود؟ آن حضرت فرمود:

مقر حكومتش، كوفه و مجلس حكم‌فرمايى‌اش مسجد جامع آن و بيت المال و محل تقسيم غنايم مسلمانان، مسجد سهله خواهد بود و خلوتگاه او موضعى است كه ريگ‌هاى سفيد سرزمين نجف است. [١]

روزى امام صادق عليه السّلام در نقطه‌اى پشت كوفه دو ركعت نماز گزارد و به يار باوفايش ابان بن تغلب فرمود:

اينجا محل خانۀ قائم عليه السّلام است. [٢]

از امام باقر عليه السّلام پرسيدند: «پس از مكه و مدينه، كدامين بقعه از بقاع پروردگار افضل است؟» فرمود:

«كوفه» . [٣]سپس ضمن شمارش ويژگى‌هاى كوفه فرمود:

عدالت خداوند سبحانه و تعالى آن‌جا ظاهر مى‌شود، و قائم عليه السّلام و ديگر قائمان- قيام‌كنندگان به قسط كه پس از او مى‌آيند-آن‌جا ساكن مى‌شوند.