حجّت خداوند سبحانه و تعالى و امام معصوم، مانع از آن است كه مردم به سبب انواع گناهان و مفاسدى كه انجام مى‌دهند به عذاب‌هاى سخت الهى گرفتار آيند و طومار حيات زمين و اهل آن در هم پيچيده شود. قرآن كريم در اين‌باره، خطاب به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلّم كه بزرگ‌ترين حجت الهى است، مى‌فرمايد:

وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ. . . [٢]

«[اى رسول ما!]تا زمانى كه تو در ميان ايشان [مسلمانان]هستى، خداوند سبحانه و تعالى هرگز آن‌ها را به عذاب [عمومى]گرفتار نخواهد كرد.

حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف كه نمونۀ كامل رحمت و مهر پروردگار است نيز به عنايت خاص خود بلاهاى بزرگ را- به ويژه از جامعۀ شيعيان و فردفرد آن‌ها-دور مى‌كند؛ گرچه در بسيارى از موارد، شيعيان به لطف و كرامت او توجه نداشته باشند و دست ياريگر او را بر سر خود نشناسند. آن گرامى در مقام معرفى خود فرموده است:

من آخرين جانشين پيامبر خدا هستم. خداى تعالى، به واسطۀ من بلاها را از خاندان و شيعيانم دور مى‌كند. [٣]

٤. ايجاد پرواى الهى در پرتو باور وجود
امام زنده در جامعه

از روايات اسلامى به دست مى‌آيد كه در دوران غيبت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف و در زمان‌هاى معينى، اعمال انسان‌ها به آن حضرت عرضه مى‌شود. اين باور، خود در ايجاد پرواى الهى، و خويشتن‌دارى برابر انجام كارها، نقشى بسيار مهم و اساسى دارد.

مرحوم كلينى در كتاب كافى، بخشى را با عنوان «باب عرض الأعمال على النّبىّ صلّى اللّه عليه و اله و سلّم و الأئمّة عليهم السّلام» ، پديد آورده و در آن رواياتى را يادآور شده كه در آن، سخن از عرضۀ اعمال بر امام زنده هرعصر دارد. در روايت چهارم اين باب، عبد اللّه بن ابان زيّات كه جايگاه خوبى نزد حضرت رضا عليه السّلام

[١] . «و انّى لامان لاهل الارض. . .» ، شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٤٨٣، ح ٤.

[٢] . انفال (٨) :٣٣.

[٣] . «أنا خاتم الاوصياء و بى يدفع اللّه عزّ و جلّ البلاء من اهلى و شيعتى» ، شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ٢٤٦.