فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٧٩ - شيخيه

تمام مدت پيشوايى خود، به ايران سفر نكرد و مركز خود را همان عتبات عاليات قرار داد و از آن‌جا، با هند و ممالك عثمانى و حجاز، رابطه داشت. و در سال ١٢٥٩ ق در كربلا از دنيا رفت.

يكى از شاگردان وى، حاج محمد كريم خان قاجار (١٢٢٥-١٢٨٨ ق) مؤسس فرقۀ شيخيۀ كرمانيه است.

سيّد على محمد شيرازى، معروف به «باب» نيز از شاگردان سيد كاظم رشتى است. برخى علماى آذربايجان نيز نزد شيخ احمد احسايى و سيّد كاظم رشتى شاگردى كرده و شيخيۀ آذربايجان را تأسيس كردند.

خانواده‌هاى ثقة الاسلام، حجة الاسلام و احقاق، سه طايفۀ معروف شيخيۀ آذربايجان هستند. ميرزا موسى احقاقى و فرزندانش، رياست شيخيۀ آذربايجان را عهده‌دار بودند و به نقد تفكرات شيخيۀ كرمانيه و بابيه و بهائيت پرداختند. اكنون مركز اين گروه، كويت است و فرق چندانى با اماميه ندارند.

از موضوعات جنجال‌برانگيز در عقايد شيخيّه، اعتقاد به ركن رابع است. [١]اكثرا، آن را به سيّد كاظم رشتى نسبت مى‌دهند. مقصود از ركن رابع، آن است كه ميان شيعيان، شيعۀ كاملى وجود دارد كه واسطۀ فيض ميان امام عصر عليه السّلام و مردم است. آنان، اصول دين را چهار چيز مى‌دانند: توحيد، نبوت، امامت و ركن رابع. آنان، معاد و عدل را از اصول عقايد نمى‌شمارند؛ زيرا اعتقاد به توحيد و نبوّت، خود مستلزم اعتقاد به قرآن است و چون در قرآن عدالت خدا و معاد ذكر شده است، لزومى ندارد اين دو اصل را كنار توحيد و نبوّت قرار دهيم. همان‌گونه كه ملاحظه شد، اين عقيده، بر خلاف عقايد شيعه است و مسلمانان، به طور عموم، معاد را از اصول دين مى‌دانند.

طرح ركن رابع، سبب اختلاف و انشعاب در شيخيّه گرديد و پس از اندكى، دستاويزى براى ادعاى جديد به نام بابيّت شد. ادعاى بابيّت از سوى يكى از شاگردان سيّد كاظم رشتى صورت گرفت كه خود، سرآغاز فسادى بزرگ ميان مسلمانان به شمار مى‌رود.