فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٣٣ - پدر مهدى و اهل سنّت

سه حديث نخستين، نيز نمى‌توانند حجّت و دليل باشند؛ چون عبارت «نام پدرش نام پدر من است» را بزرگان و حافظان حديث نقل نكرده‌اند و فقط جمله «نام او، نام من است» را همگان، بدون اضافه‌اى ديگر آورده‌اند.

برخى از پژوهشگران اهل سنّت كه روايت‌كنندگان از عاصم بن ابى النجود را بررسى كرده‌اند، به اين مطلب تصريح كرده و گفته‌اند: «اين اضافه در اصل حديث نيست.»

از طرف ديگر، هر سه حديث، فقط به ابن مسعود، ختم مى‌شود و حال آن كه در مسند احمد در چند مورد، همين حديث از ابن مسعود نقل شده كه با جمله «نام او، نام من است» ، پايان يافته است. [١]

ترمذى مى‌گويد: «حديث از على عليه السّلام، ابو سعيد خدرى، ام سلمه و ابو هريره، فقط با لفظ «نام او، نام من است» روايت شده است.» آن‌گاه-بعد از نقل حديث ابن مسعود با اين لفظ-مى‌افزايد: «در اين باب، از على، ابو سعيد، ام سلمه و ابو هريره روايت شده و اين حديث نيكو و صحيح است.» [٢]

طبرانى در المعجم الكبير آن را از ابن مسعود، از چند طريق فقط با لفظ «نام او نام من است» در حديث‌هاى ١٠٢١٤ به بعد، نقل كرده است.

حاكم نيز در مستدرك، حديث را از ابن مسعود فقط با جملۀ «نام او نام من است» ، نقل كرده و گفته است: «اين حديث با شرط شيخين صحيح است و آنان آن را نقل نكرده‌اند.» [٣]

بغوى در مصابيح السنة حديث را- بدون اضافه-نقل كرده و گويد:

حديث نيكو است. [٤]مقدسى شافعى تصريح مى‌كند: اين افزوده را بزرگان حديث روايت نكرده‌اند. پس از نقل حديث-بدون آن اضافه-مى‌نويسد:

«گروهى از بزرگان حديث، در كتاب‌هاى خود به همين‌گونه آورده اند؛ مانند: ابو عيسى ترمذى در جامع، ابى داود در سنن و حافظ ابو بكر بيهقى و شيخ ابو عمرو دانى.» [٥]

سپس حديث‌هاى ديگرى در تأييد درستى نقل خود از بزرگانى چند-