فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٣ - رساله خطى ابواب الجنان ملامحسن فيض كاشانى(م١٠٩١)ق

حوايج بزرك و اين روز زياده شدن آزادان و رهانيدكان خداست از آتش دوزخ. رعايت نكرد اين روز را هيچ كس از مردمان و نشناخت حق و حرمت آن را مكر آن كه ثابت و لازم شد بر حق تعالى كه بكرداند او را از آزادان و رهانيدكان از آتش.

پس اكر بميرد در اين روز يا در اين شب شهيد بميرد و ايمن مبعوث شود. و سبك نشمرْد هيچ كس حرمت اين روز را و ضايع نكردانيد حق آن را مكر آن كه ثابت و لازم شد بر خداى عزّوجلّ كه او را بسوزد در آتش جهنم مكر آن كه توبه كند. (٤١)

و به اسناد صحيح از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السلام ـ منقول است كه ساعتى كه در او دعا مستجاب مى‌شود، روز جمعه از وقت فارغ شدن امام است از خطبه تا آن كه صفوف آراسته شود و ساعت ديكر از آخر روز است تا غروب آفتاب. (٤٢) و به روايتى ديكر صحيح آمده كه وقت زوال است. (٤٣)

و در كتاب من لايحضره الفقيه از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه فرمود: به درستى كه خداى عزّوجلّ ندا مى‌كند هر شب جمعه از بالاى عرش از اوّل شب تا آخر: آيا نيست بنده مؤمنى كه بخواند مرا از براى آخرت و دنياى خود پيش از طلوع صبح تا او را [ اجابت كنم؟ ] آيا نيست بنده مؤمنى كه بازكشت كند به سوى من از كناهان خود پيش از طلوع صبح تا توبه او را بپذيرم؟ آيا نيست بنده مؤمنى كه تنك كرده باشم بر او روزى را، بطلبد از من زياده كردن روزى پيش از طلوع صبح تا زياده كنم روزى او را و فراخ كردانم بر او؟ آيا نيست بنده مؤمنى بيمار كه بطلبد از من كه شفا دهم او را پيش از طلوع صبح تا عافيت ببخشم او را؟ آيا نيست بنده مؤمنى محبوس مغموم كه بطلبد از من كه برهانم او را از حبس تا خالى كنم راه او را؟ آيا نيست بنده مؤمنى مظلوم كه [ قبل از طلوع