او عنايت ويژه داشته اند؛ به ويژه فاضلين و فقهاى پس از آنها. او نخستين كسى است كه فقه راپيراسته و استدلال [ دليل عقلى ] را در فقه به كار بسته است. در آغاز غيبت كبرا باب بحث از اصول و فروع را گشوده است. پس از او شيخ فاضل ابن جنيد است. اين دو از بزرگان طبقه هفتم فقها هستند؛ البته طبقه ابن ابى عقيل از ابن جنيد بالاتر است؛ زيرا ابن جنيد از مشايخ و اساتيد مفيد است و عمانى از اساتيد استاد مفيد يعنى جعفر بن محمد بن قولويه است؛ چنان كه از كلام نجاشى به دست مى‌آيد. (٣١)

محقق شيخ اسدالله تسترى كاظمى :«فاضل، كامل، عالم، اهل عمل، نام آور، نامدار، فقيه، متكلم، متبحّر، پيشگام، شيخ، چيره دست، با عظمت ، ابو محمد يا ابوعلى حسن بن ابى عقيل است. خداوند برايش در بهشت بهترين جايگاه و نيكوترين مكان را قرار دهد.» (٣٢)

سيد حسن صدر :«شيخ ، چهره تابناك و فقيه شيعه ،متكلم،عالم به مناظره، سرآمد، يكى از اركان دنيا، (٣٣) بنيانگذار در فقه، محقق در علوم شرعى، اهل دقّت درعلوم عقلى، داراى كتاب هاى فراوان در تمام فنون اسلامى كه به دانش فقه و علم به‌فروع مشهور است.» (٣٤)

شيخ سليمان ما حوزى:«او ثقه و از بزرگان علماى ماست.» (٣٥)

حاج شيخ عباس قمى:«عالم ،فاضل، متكلم، فقيه، ثقه، جليل القدر است.» (٣٦)

آيت الله خويى:«شهرت عظمت جايگاه علمى و عملى ابن ابى عقيل درميان فقهاى نامدار، ما را از اطاله مقال و ارائه گفتار ايشان بى نياز مى‌كند.» (٣٧)

شيخ حرعاملى:«عالم، فاضل، متكلم، فقيه، عظيم الشأن و ثقه است.» (٣٨)

(٣١) فوائد رجاليه،ج٢،ص٢٢٠.
(٣٢) مقابس الانوار،ص٧.
(٣٣) درمنبع چنين است و به نظر مى رسد «الدين» باشد.
(٣٤) تأسيس الشيعة لعلوم الاسلام،ص٣٠٣.
(٣٥) نك: الفوائد الرضويه،ص٩٥.
(٣٦) الكنى و الالقاب،ج١،ص١٩٩.
(٣٧) معجم رجال الحديث،ج٥،ص٢٣.
(٣٨) اَمل الآمل،ج١،ص٦١،تحت شماره ١٥٥.