شش ركعت در اوايل روز و شش ركعت ديكر بعد از آن به ساعتى و شش ديكر بعد از آن و دو ركعت نصف النهار. و اكر شش يا هشت را بين الفرضين بكذارند هم نيكو است. و در بعضى روايات بيست و دو و در بعضى هيجده نيز آمده است.

و از حضرت صاحب الامر ـ عليه السّلام ـ منقول است كه بهترين وقتى از براى نماز جعفر كذاردن اوايل روز جمعه است. (٥٦)

و در كافى روايت كرده كه هر كه بعد از نماز عصر روز جمعه بكويد: «اللهم صَلّ عَلى محمد و آل محمّد الاوصياء المرضيّين بأفْضل صَلَواتِك وَ بارِكْ عَلَيهم بِأفْضَلِ بَركاتِكَ وَ السلامُ عَليْه وَ عَلَيْهِم وَ رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُه» بنويسد خداى تعالى براى او صد هزار حسنه و محو كند از او صد هزار سيّئه و قضا كند به جهت او صد هزار حاجت و بلند كرداند مر او را صد هزار درجه. (٥٧)

و اذكار و دعوات، و تلاوت سوره‌هاى خاص در اين روز بسيار است از مواضعش بطلبند كه اين رساله كنجايش ذكر آن ندارد.

باب ششم ـ در فضيلت جماعت

حق ـ سبحانه و تعالى ـ در قرآن مجيد امر فرموده به جماعت همچنان كه امر فرموده به نماز آن جا كه مى‌فرمايد: {و أقيموا الصّلاة و آتوا الزكاة و اركعوا مع الراكعين} (٥٨) يعنى به پاى داريد نماز را و بدهيد زكات را و ركوع كنيد با ركوع كنندكان، يعنى در جماعت نماز بكذاريد و استحباب جماعت در نماز يوميّه از ضروريات دين است.

و در تهذيب به اسناد صحيح از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه: نماز جماعت زيادتى دارد بر نماز تنها به بيست و چهار درجه كه بيست و پنج باشد. (٥٩)

(٥٦) وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٥٦.
(٥٧) كافى، ج ٣، ص ٤٢٩.
(٥٨) بقره، آيه ٤٣.
(٥٩) ر.ك: تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ٢٦٥.