و اگر اين فرزند نيز بعداً بميرد تركه وى به مادرش خواهد رسيد و ممنوعيت زن از ارث شوهر در فرض لعان باعث اين نخواهد شد كه تركه زوج كه به فرزندش تعلق گرفته به مادر منتقل نگردد؛ زيرا زوجه تنها از ارث شوهر ممنوع بوده و با فوت شوهر و انتقال تركه به فرزند، اكنون اموال و تركه متعلق به فرزند وى خواهد بود كه به واسطه فوت فرزند به مادر منتقل خواهد شد.

نكته:

در صورتى كه شوهر، حمل زن را انكار كند و بدين سبب لعان واقع شود و پس از آن، نوزادان دو يا چند قلو به دنيا آيند همگى آنان به واسطه اين كه از طرف مادر خويشاوند هستند از يكديگر ارث خواهند برد (٢٧) ولى پدر به علت انكار همه آنها از آنان ارث نخواهد برد و نسب وى از آنان قطع مى‌گردد و نمى‌تواند پس از لعان تنها نسبت به بعضى، از لعان رجوع نمايد؛ زيرا از لحاظ طبيعى نمى‌توان پذيرفت چند قلوها كه در آن واحد در شكم زنى موجودند بعضى به مرد ديگر و بعضى به ديگرى تعلق داشته باشند، اگر چه شايد از لحاظ علمى بتوان اثبات كرد كه يكى از آنان از نطفه مردى ديگر و فرزند دوم از نطفه شخصى ديگر حاصل شده باشد؛ ولى چون رجوع از لعان چيزى بر خلاف قاعده است تنها بايد به مورد متيقن اكتفا نمود و در اين فرض چون شك در

انتساب فرزند به پدر است نمى‌توان به قاعده رجوع از لعان و حكم ماده ٨٨٣ ق.م تمسّك جست.

چكيده بحث

مانع سومى كه قانون مدنى ايران از آن به عنوان مانع ارث ياد كرده «لعان» است. عنوان لعان به نوع خاصى از لعن كه توسط زوجين نسبت به هم انجام گيرد، اطلاق

(٢٧) الدروس الشرعيه، ص ٢٥٥ ؛ جواهر الكلام، ج ٣٩، ص ٢٧٣ ؛ مفتاح الكرامه، ج ٨، ص ٢١١، چاپ حجرى ؛ حقوق مدنى، دكتر امامى، ج ٣، ص ٢٠٧.