فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٥٠ - رساله خطى ابواب الجنان ملامحسن فيض كاشانى(م١٠٩١)ق

براى شنيدن ذكر يعنى خطبه. پس هر كه بعد از آن به مسجد آيد نيامده است او مكر براى حق نماز و او را از فضيلت پيش آمدن بهره نيست. (٣١)

و ساعت اوّل تا طلوع آفتاب است و دوم تا بلند شدن آن و سيوم تا پهن شدن شعاع آن بر وجهى كه قدم‌ها كرم شود در زمين و چهارم و پنجم بعد از چاشت بلند تا زوال.

و بعضى از علما كفته‌اند كه در قرن اوّل وقت سحر و بعد از صبح راه‌ها پر از مردمان مى‌بوده كه به ازدحام و چراغ مى‌رفته‌اند به جامع. و اوّل بدعتى كه در اسلام حادث شد ترك زود رفتن به جامع بود در روز جمعه.

و شيخ صدوق ـ رحمه اللّه ـ در كتاب دعائم الاسلام از حضرت امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ نقل كرده كه مردمان در آمدن به نماز جمعه سه قسم‌اند: مردى به جهت سخن كفتن و جدال كردن مى‌آيد و حظّ او از جمعه همان است، و مردى ديكر وقتى مى‌آيد كه امام خطبه مى‌خواند پس اكر حق تعالى خواهد او را ثواب دهد و اكر خواهد محروم كرداند، و مردى ديكر حاضر مى‌شود پيش از بر آمدن امام به منبر و نماز مى‌كذارد آن مقدار كه مقدر شده باشد براى او با توجه و سكون تا آن كه امام به منبر بر آيد و نماز منقضى شود پس نماز جمعه براى او كفاره است ميان او و جمعه ديكر سه روز ديكر. و اين به جهت آن است كه حق تعالى مى‌فرمايد كه: هر كه حسنه كرد او را ده مثل آن است. (٣٢)

و به روايتى ديكر از آن حضرت منقول است كه هر كه نزديك شد به امام و كوش داشت و خطبه را شنيد و سخن لغو نكفت او راست دو نصيب از اجر و هر كه دور نشست و كوش داشت و شنيد و سخن لغو نكفت او راست يك نصيب از اجر و هر كه نزديك شد به امام و كوش نداشت و سخن لغو كفت بر او است دو نصيب از وزر و هر كه به رفيق خود