جدّ يا عموى وى تلقّى نشوند. بنابر اين، غير از ممنوعيت توارث بين آنان، ساير روابط حقوقى ناشى از نسب بين آنان باقى خواهد بود لذا جد پدرى، ولىّ نوه خود محسوب مى‌گردد و در صورت وجود شرايط انفاق، ملزم به انفاق خواهد بود؛ به همين دليل قانون مدنى در ماده ٨٨٣ مى‌گويد: «هر گاه پدر بعد از لعان رجوع كند پسر از او ارث مى‌برد ليكن از ارحام پدر و همچنين پدر و ارحام پدرى از پسر ارث نمى‌برند» (١٩) يعنى تنها حالت توارث بين آنان وجود نخواهد داشت ولى ساير آثار ناشى از قرابت نسبى همچنان برقرار خواهد بود.

اشكال: همان گونه كه در توجيه علت وضع ماده مذكور بيان شد محروميت پدر از ارث فرزند، نوعى مجازات مدنى براى تأديب و تنبيه وى است در حالى كه اقوام و اقارب پدرى فرزند نه در چنين لعانى دخيل بوده و نه اين موضوع ارتباطى با آنان داشته است، بنابراين نبايد از ارث يكديگر محروم شوند.

جواب: اگر چه اينان مرتبط با لعان نبوده‌اند ولى مجازات مدنى بر خلاف مجازات‌هاى كيفرى مى‌تواند از مجرم نيز تجاوز كند و به ديگران سرايت نمايد، مضافاً بر اين كه رجوع كننده از لعان بر اثر اقرار خود، فرزندش را از ارث خود بهره‌مند گردانده و آثار اقرار تنها بين وى و فرزند محدود خواهد بود و به ديگران سرايت نخواهد كرد.

اما چنين تحليلى زمانى پذيرفته مى‌شود كه اقارب پدرى، نسب وى را انكار نمايند و چون انكار آنان باعث خواهد شد اقرار پدر نسبت به آنان مؤثر نباشد بين فرزند و اقارب پدرى نيز توارث وجود نخواهد داشت. اما ممكن است اقارب پدرى قبل از رجوع پدر از لعان، انتساب فرزند لعان شده به پدر را تصديق كنند لذا بايد اقرار پدر نسبت به آنان نيز مؤثر باشد و چون مرتكب عمل لعان نيز نشده‌اند از مجازات مدنى نيز مصون خواهند بود.

بنابراين هم آنان بايد از فرزند ارث ببرند و هم فرزند از آنان ارث ببرد.

برخى نويسندگان با توجه به چنين تحليلى معتقد به وجود توارث بين اين گونه افراد

(١٩) از لحاظ ادبى بجاست بعد از كلمه «ليكن» واژه «وى» اضافه شود تا مفهوم ماده از لحاظ ادبى شيواتر گردد.