كاه مى‌كويند: پيش نمازى بايد، كه مجتهد باشد. و كاه مى‌كويند: حضور مجتهد يا اذن او مى‌بايد و اكر چه پيش نماز ديكرى باشد. و كاه مى‌كويند: وجوب اين نماز در حين غيبت امام تخييرى است نه عينى. و كاه مى‌كويند: در اين هنكام جايز نيست. و كاه مى‌كويند: حضور سلطان عادل را تفسير به استيلا و سلطنت امام معصوم مى‌كنند. و كاه به ظهور او و اكرچه تقيّه كند. و غير از اين اقوال مختلفه و كلمات متناقضه كه مستند ايشان در آنها متشابهات است كه عقول و آرا بر آن متفق نمى‌تواند شد مكر آن كه بعضى در آن تقليد بعضى كنند و قومى تابع قومى شوند، همچنان كه كرده‌اند و چون اين طايفه رخصت نداده‌اند كه بعد از موت ايشان كسى به قول ايشان عمل نمايد ما را چه لازم است كه متعرّض سخنان ايشان شويم خصوصاً كلام خدا و رسول خدا و ائمّه هدى ـ صلوات اللّه عليه و عليهم ـ و كلام فقهاى معتبرين كه قولشان زنده است در دست داريم متفق الكلمه بى تردّد و شك و شبهه و للّه الحمد.

باب دوم ـ در بيان شرايط و وظايف نماز جمعه

شرايط وجوب نماز جمعه سالم بودن مكلف است از انوثت و بندكى و سفر و بيمارى و پيرى و كورى و دورى به دو فرسخ و كمتر بودن از پنج كس و بيم فتنه و فساد. و شرايط صحّت آن خواندن دو خطبه است و به جماعت كذاردن و دور بودن به يك فرسخ از نماز جمعه ديكر.

و شرط كسى كه امامت كند زياده بر شرايط امام نمازهاى ديكر، آن است كه خطبه تواند خواند و بصيرتى در وجوب اين نماز داشته باشد؛ چه در اين اعصار بر جمعى مشتبه است و اينها كه كفتيم، از احاديثى كه در باب سابق ذكر كرديم، معلوم شد. و ساير شرايط امام را در باب شرايط جماعت ذكر خواهيم كرد. إن شاءاللّه.

و هر مكلّف كه نماز جمعه از او ساقط است، چون حاضر شود بر او واجب مى‌شود، سواى زن. و بعضى را ثواب بيشتر است، چون مسافر و بعضى را كمتر است، چون زن.